Art and I don't always get along. It's hard to find art that really resonates with me, art I can engage with. Most art, notably modern art, is too pedantic and redundant for me. Lately, though, I have stumbled upon an almost invisible yet staunch genre (activist art, or environmental art, if you prefer) that is making me reconsider art's role in society. The discovery of new artists who- consciously or unconsciously- belong to this group is always casual but unfailingly comforting and stimulating. When I first fell in love with Ilkka Haslo’s work it felt like an isolated incidence, but one that quickly made me realize that "e-art"’s future was only just beginning. This feeling was confirmed when I found out about Tim Noble and Sue Webster, and now, well, now I consider myself lucky to have discovered two more artists in less than one summer.

In Paris, I had the chance to see some of the best environmental works from all over the world. The exhibit was called "Les Environnmentales: - 5th Biennale of Contemporary Art "In" and "With" Nature" and it was held at the TECOMAH Campus, Paris' college of environmental studies.

Today, instead, I found out about an exhibit that just ended here in Italy, and that was a collection of Jorg & Lucy Orta's best work over the past five years. Jorg and Lucy are two artists from Argentina and the UK who now live in Paris. Their latest collection revolves around the Antarctic, which is also the name of their exhibit at the Hangar Bicocca in Milan.

Most of the artwork was literally transported from the South Pole to Italy. The exhibit was a multi-layered one, presenting real-life survival equipments (from mobile intervention units and parachutes to medical kits) meant to make us reflect on the vastness of geography and on the symbolism and semantics of global warming. The artists see Antarctica as the last frontier land, a nobody’s land , a clear link between our past and our future. Antarctica, as they rightly point out, is the land where Potential and Threat meet. Clearly, allegory is what accompanies all of their work, as the Antarctic Village (2007), a collection of mutli-colored and multi-national tents, represents the best. The Ortas move from the poetic to the pragmatic with great ease, using materials that present slightly dystopic visions of the future of humankind. Their visual interpretation of global warming follows the theme of their work of the past five years, one that studied the many ways mobility, social relations and sustainability intersect with each other.

For more Orta goodness: http://www.studio-orta.com/

Another casual discovery, found when googling the Ortas, lead me to this blog: We Make Money Not Art. You can ignore all the Chevy ads and skip directly to their Green archive, definitely worth reading. Its pages take us from "Biopiracy: the new Colonialism", to Antarctica with the Ortas again, to the art of Greenwashing, to London, Budapest and more! Add to that links and resources and the you will quickly fall in love with this blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

Other links:

Ilkka Haslo (in particular, I recommed his Restoration and Museum of Nature series)
http://ilkka.halso.net/

and Tim Noble & Sue Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[Photo credits: Antarctica, Dome Dwelling. c: the artists.]

E-art : Art environnemental (ou activiste).
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
L'art et moi n'obtiennent pas toujours le long. Il est difficile de trouver l'art qui résonne vraiment avec moi, art que je peux engager dans. La plupart d'art, art notamment moderne, est trop pédant et superflu pour moi. Récemment, bien que, j'aie trébuché sur un genre presque invisible pourtant dévoué (art d'activiste, ou art environnemental, si vous préférez) que me fait reconsidérez le rôle de l'art dans la société. La découverte des nouveaux artistes que consciemment ou l'unconsciously- appartiennent à ce groupe est toujours occasionnel mais unfailingly du soulagement et de stimuler. Quand je suis tombé la première fois dans l'amour avec le travail d'Ilkka Haslo il feutre comme une incidence d'isolement, mais un qui m'ont rapidement incité à me rendre compte que le « e-art »' futur de s était seulement commencement juste. Ce sentiment a été confirmé quand j'ai découvert au sujet du noble et de la Sue Webster de Tim, et maintenant, bien, maintenant je me considère chanceux avoir découvert deux artistes supplémentaires en moins d'un été.

À Paris, j'ai eu la chance de voir certains des meilleurs travaux environnementaux de partout dans le monde. L'objet exposé s'est appelé « Les Environnmentales : - le 5ème Biennale de l'art contemporain « dans » et « avec » la nature » et lui a été tenu au campus de TECOMAH, l'université de Paris des études environnementales.

Aujourd'hui, au lieu de cela, j'ai découvert au sujet d'un objet exposé qui a juste fini ici en Italie, et qui était une collection du meilleur travail de Jorg et de Lucy Orta au cours des cinq dernières années. Jorg et Lucy sont deux artistes d'Argentine et du R-U qui habitent maintenant à Paris. Leur dernière collection tourne autour de l'ANTARCTIQUE, qui est également le nom de leur objet exposé au hangar Bicocca à Milan.

La majeure partie du dessin-modèle a été littéralement transportée du Polonais du sud vers l'Italie. L'objet exposé était multicouche, présentant les équipements réels de survie (des unités et des parachutes mobiles d'intervention aux kits médicaux) censés pour nous inciter à nous refléter sur l'immensité de la géographie et sur le symbolisme et la sémantique du chauffage global. Les artistes voient l'Antarctique comme dernière terre de frontière, une personne la terre, un lien clair entre notre passé et notre futur. L'Antarctique, comme ils précisent correctement, est la terre où le potentiel et la menace se réunissent. Clairement, l'allégorie est ce qui accompagne tous leur travail, comme village antarctique (2007), collection de tentes mutli-colorées et multinationales, représente le meilleur. Le mouvement d'Ortas du poétique au pragmatique avec la grande facilité, en utilisant les matériaux qui présentent des visions légèrement dystopic du futur de l'humanité. Leur interprétation visuelle du chauffage global suit le thème de leur travail des cinq dernières années, un qui a étudié la mobilité de nombreuses manières, relations sociales et la durabilité intersectent les uns avec les autres.

Pour plus de qualité d'Orta : http://www.studio-orta.com/

une autre découverte occasionnelle, trouvée quand googling l'Ortas, me mènent à ce blog : Nous faisons l'art d'argent pas. Vous pouvez ignorer tout Chevy ADS et sauter directement à leurs archives vertes, certainement en valeur la lecture. Ses pages nous prennent de « Biopiracy : le nouveau colonialisme ", vers l'Antarctique avec l'Ortas encore, à l'art de Greenwashing, à Londres, à Budapest et à plus ! Ajoutez à cela lie et des ressources et vous tomberez amoureuse rapidement de ce blog !

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

d'autres liens :

Ilkka Haslo (en particulier, je recommed sa restauration et musée de série de nature)
noble

et Sue Webster http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/ de http://ilkka.halso.net/ et
de Tim

[la photo crédite : L'Antarctique, logement de dôme. c : les artistes.]

E-arte: Arte ambiental (o activista).
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
El arte y yo no conseguimos siempre adelante. Es duro encontrar el arte que realmente resuena con mí, arte que puedo contratar con. La mayoría del arte, arte notablemente moderno, es demasiado pedantic y redundante para mí. Últimamente, aunque, he tropezado sobre un género casi invisible con todo firme (arte del activista, o arte ambiental, si usted prefiere) que me está haciendo reconsidere el papel del arte en sociedad. El descubrimiento de los nuevos artistas a que consciente o el unconsciously- pertenece a este grupo es siempre ocasional pero unfailingly de confortar y de estimular. Cuando primero caí en amor con el trabajo de Ilkka Haslo él fieltro como una incidencia aislada, pero uno que hizo rápidamente que realiza que el “e-arte”' futuro de s era solamente principio justo. Esta sensación fue confirmada cuando descubrí sobre el noble y Sue Webster de Tim, y ahora, bien, ahora me considero afortunado haber descubierto a dos más artistas en menos de un verano.

En París, tenía la ocasión de ver algunos de los mejores trabajos ambientales de por todo el mundo. El objeto expuesto fue llamado “Les Environnmentales: - 5to Biennale del arte contemporáneo “en” y “con” la naturaleza” y él fue sostenido en el campus de TECOMAH, universidad de París de estudios ambientales.

Hoy, en lugar, descubrí sobre un objeto expuesto que acaban de terminar aquí en Italia, y que era una colección del mejor trabajo de Jorg y de Lucy Orta sobre los últimos cinco años. Jorg y Lucy son dos artistas de la Argentina y del Reino Unido que ahora viven en París. Su colección más última gira alrededor del antártico, que es también el nombre de su objeto expuesto en el hangar Bicocca en Milano.

La mayor parte de las ilustraciones fueron transportadas literalmente del poste del sur a Italia. El objeto expuesto era de varias capas, presentando los equipos de la vida real de la supervivencia (de unidades y de paracaídas móviles de la intervención a los kits médicos) significados para hacer que reflejamos en el vastness de la geografía y en el simbolismo y la semántica de calentarse global. Los artistas ven el antártida como la tierra pasada de la frontera, una nadie la tierra, un acoplamiento claro entre nuestro pasado y nuestro futuro. El antártida, como precisan derecho, es la tierra en donde el potencial y la amenaza satisfacen. Claramente, la alegoría es qué acompaña toda la su trabajo, como la aldea antártica (2007), colección de tiendas mutli-coloreadas y multinacionales, representa el mejor. El movimiento de Ortas del poético al pragmático con gran facilidad, usando los materiales que presentan las visiones levemente dystopic del futuro del humankind. Su interpretación visual de calentarse global sigue el tema de su trabajo de los últimos cinco años, uno que estudió la movilidad de muchas maneras, relaciones sociales y el sustainability se interseca con uno a.

Para más calidad de Orta: http://www.studio-orta.com/

otro descubrimiento ocasional, encontrado cuando googling el Ortas, me conduce a este blog: Hacemos arte del dinero no. Usted puede no hacer caso de todos los anuncios de Chevy y saltar directamente a su archivo verde, definitivamente digno de la lectura. Sus páginas nos toman de “Biopiracy: ¡el nuevo colonialismo ", al antártida con el Ortas otra vez, al arte de Greenwashing, a Londres, a Budapest y más! ¡Agregue a eso se liga y los recursos y usted caerá rápidamente en amor con este blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

otros acoplamientos:

Ilkka Haslo (particularmente, recommed su restauración y museo de la serie de la naturaleza)
noble

y Sue Webster http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/ de http://ilkka.halso.net/ y
de Tim

[la foto acredita: Antártida, vivienda de la bóveda. c: los artistas.]

E-arte: Arte ambientale (o attivista).
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
L'arte ed io non ottengono sempre avanti. È duro trovare l'arte che realmente risuona con me, l'arte che posso agganciarmi con. La maggior parte della arte, l'arte considerevolmente moderna, è troppo pedantic e ridondante per me. Ultimamente, benchè, abbia inciampato su un genere quasi invisibile tuttavia staunch (arte dell'attivista, o arte ambientale, se preferite) che stia facendolo riconsideri il ruolo dell'arte nella società. La scoperta di nuovi artisti che coscientemente o il unconsciously- appartiene a questo gruppo è sempre casuale ma unfailingly di conforto e di stimolazione. Quando in primo luogo sono caduto nell'amore con il lavoro di Ilkka Haslo esso feltro come un'incidenza isolata, ma in uno che lo ha incitato rapidamente a rendersi conto che “l'e-arte„' futuro di s era soltanto inizio giusto. Questa sensibilità è stata confermata quando ho scoperto circa il nobile del Tim e Sue Webster ed ora, bene, ora mi considero fortunato scoprire due nuovi artisti in più meno d'un'estate.

A Parigi, ho avuto la probabilità vedere alcuni degli impianti ambientali migliori da dappertutto. L'esposizione è stata chiamata “Les Environnmentales: - quinto Biennale dell'arte contemporanea “in„ e “con„ la natura„ ed esso è stato tenuto alla città universitaria di TECOMAH, università de Parigi degli studi ambientali.

Oggi, invece, ho scoperto circa un'esposizione che si è conclusa appena qui in Italia e che era una collezione di lavoro migliore del Lucy & del Jorg Orta in questi ultimi cinque anni. Jorg e Lucy sono due artisti dall'Argentina e dal Regno Unito che ora vivono a Parigi. La loro ultima accumulazione gira intorno all'ANTARTIDE, che è inoltre il nome della loro esposizione al capannone Bicocca a Milano.

La maggior parte dell'illustrazione è stata trasportata letteralmente dal palo del sud in Italia. L'esposizione era multi-layered, presentando le apparecchiature in vivo di sopravvivenza (dalle unità e dai paracadute mobili di intervento ai corredi medici) significate per incitarli a riflettere sul vastness di geografia e sullo symbolism e sulla semantica di riscaldamento globale. Gli artisti vedono l'Antartide come l'ultima terra di frontiera, una nessuno terra, un collegamento libero fra il nostro passato ed il nostro futuro. L'Antartide, come precisano giustamente, è la terra in cui il potenziale e la minaccia vengono a contatto di. Chiaramente, il allegory è che cosa accompagna tutta la loro lavoro, come il villaggio antartico (2007), collezione di tende mutli-colorate e multinazionali, rappresenta il la cosa migliore. Il movimento di Ortas dal poetic al pragmatico con facilità grande, usando i materiali che presentano le visioni un po'dystopic del futuro di humankind. La loro interpretazione visiva di riscaldamento globale segue il tema del loro lavoro dei cinque anni scorsi, uno che ha studiato la mobilità di molti sensi, rapporti sociali e il sustainability interseca con a vicenda.

Per più qualità di Orta: http://www.studio-orta.com/

un'altra scoperta casuale, trovata quando googling il Ortas, lo conduce a questo blog: Facciamo l'arte dei soldi non. Potete ignorare tutti gli annunci di Chevy e saltare direttamente al loro archivio verde, definitivamente degno lettura. Le relative pagine li prendono “da Biopiracy: nuovo colonialismo ", in Antartide con il Ortas ancora, ad arte di Greenwashing, a Londra, a Budapest ed a più! Aggiunga a quello si collega e risorse e cadrete rapidamente nell'amore con questo blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

altri collegamenti:

Ilkka Haslo (in particolare, recommed il suoi ripristino e museo della serie della natura)
nobile

del Tim e di http://ilkka.halso.net/ & Sue Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[foto accredita: L'Antartide, dimora della cupola. c: gli artisti.]

E-kunst: Klima- (oder Aktivist) kunst.
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Kunst und ich nicht immer erhalten entlang. Es ist hart, kunst, die mit wirklich mir, mitschwingt kunst zu finden, die ich in mich engagieren kann. Die meiste kunst, vornehmlich moderne kunst, ist für mich zu pedantisch und überflüssig. Kürzlich obwohl, ich nach einem fast unsichtbaren dennoch staunch Genren gestolpert habe (Aktivist kunst oder Klimakunst, wenn Sie bevorzugen), daß mich bildet, prüfen Sie Rolle der kunst in der Gesellschaft nach. Die Entdeckung der neuen Künstler, die bewußt oder unconsciously- dieser Gruppe ist immer beiläufig gehören, aber unfailingly trösten und anregen. Als ich zuerst in Liebe mit Ilkka Haslos Arbeit es Filz wie eine lokalisierte Ausdehnung, aber eine fiel, die mich schnell feststellen ließ, daß „Ekunst“' s Zukunft nur gerechter Anfang war. Dieses Gefühl wurde bestätigt, als ich über Tim Adligen und Sue Webster herausfand, und jetzt gut jetzt betrachte mich ich glücklich, zwei weitere Künstler an weniger als einem Sommer entdeckt zu haben.

In Paris hatte ich die Wahrscheinlichkeit, einige der besten Klimaarbeiten von auf der ganzen Erde zu sehen. Die Ausstellung wurde „Les Environnmentales genannt: - 5. Biennale der zeitgenössischen kunst „“ und „mit“ in Natur“ und in ihm wurde am TECOMAH Campus, Hochschule Paris von Klimastudien gehalten.

Heute stattdessen fand ich über eine Ausstellung heraus, die gerade hier in Italien beendeten und die eine Ansammlung Jorg u. Lucy Ortas beste Arbeit über letzten fünf Jahre war. Jorg und Lucy sind zwei Künstler von Argentinien und von Großbritannien, die jetzt in Paris wohnen. Ihre neueste Ansammlung rotiert um die Antarktis, die auch der Name ihrer Ausstellung am Hangar Bicocca in Mailand ist.

Die meisten der Gestaltungsarbeit wurde buchstäblich vom Südpol nach Italien transportiert. Die Ausstellung war ein vielschichtiges und stellte die real-life überleben Ausrüstungen (von den beweglichen Intervention Maßeinheiten und den Fallschirmen zu den medizinischen Installationssätzen) bedeutet, um uns uns reflektieren zu lassen auf dem vastness von Geographie und auf dem Symbolismus und der Semantik des globalen Wärmens dar. Die Künstler sehen Antarktik als das letzte Grenzland, niemand Land, eine freie Verbindung zwischen unserer Vergangenheit und unserer Zukunft. Antarktik, wie sie mit Recht unterstreichen, ist das Land, in dem Potential und Drohung treffen. Offenbar ist Allegorie was die ganze ihre von, als das antarktische Dorf (2007), von Ansammlung mutli-farbige und multinationale Zelte begleitet, darstellt das beste. Die Ortas Bewegung vom poetischen zum pragmatischen mit großer Mühelosigkeit mit Materialien, die etwas dystopic Anblicke der Zukunft der Menschheit darstellen. Ihre Sichtdeutung des globalen Wärmens folgt dem Thema ihrer Arbeit von letzten fünf Jahre, eine, die die viele Weisen Mobilität, Sozialrelationen studierte und sustainability mit einander schneiden.

Für mehr Orta Güte: http://www.studio-orta.com/

eine andere beiläufige Entdeckung, gefunden wann, das Ortas googling, führen mich zu diesem blog: Wir bilden Geld-nicht kunst. Sie können alles Chevy ADS ignorieren und direkt zu ihrem grünen Archiv, definitiv wert Messwert überspringen. Seine Seiten nehmen uns von „Biopiracy: der neue Kolonialismus ", nach Antarktik mit dem Ortas wieder, zur kunst von Greenwashing, zu London, zu Budapest und zu mehr! Fügen Sie dem verbindet hinzu und Betriebsmittel und verlieben Sie schnell in dieses blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

andere Verbindungen:

Ilkka Haslo (insbesondere, recommed ich seine Wiederherstellung und Museum der Natur-Reihe),
http://ilkka.halso.net/

und Tim Adliger u. Sue Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[Foto schreibt gut: Antarktik, Haube-Wohnung. c: die Künstler.]

E-art: Arte ambiental (ou activista).
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
A arte e eu não começamos sempre longitudinalmente. É duro encontrar a arte que resonates realmente com mim, arte que eu posso acoplar com. A maioria de arte, arte notàvelmente moderna, é demasiado pedantic e redundante para mim. Ultimamente, embora, eu tropecei em cima de um genre quase invisível contudo staunch (arte da activista, ou arte ambiental, se você preferir) que me está fazendo reconsider o papel da arte na sociedade. A descoberta dos artistas novos que consciously ou o unconsciously- pertence a este grupo é sempre ocasional mas unfailingly de comforting e de estimular. Quando eu caí primeiramente no amor com trabalho de Ilkka Haslo ele feltro como uma incidência isolada, mas em um que me fêz rapidamente realizar que a “e-arte”' futuro de s era somente começo justo. Este sentimento foi confirmado quando eu encontrei para fora sobre o nobre de Tim e a Sue Webster, e agora, bem, agora eu considero-me myself afortunado ter descoberto dois mais artistas em menos de um verão.

Em Paris, eu tive a possibilidade ver alguns dos mais melhores trabalhos ambientais de pelo mundo inteiro. A exibição foi chamada “Les Environnmentales: - 5o Biennale da arte Contemporary “” e “com” em natureza” e nele foi prendido no Campus de TECOMAH, faculdade de Paris de estudos ambientais.

Hoje, instead, eu encontrei para fora sobre uma exibição que terminassem apenas aqui em Italy, e que fosse uma coleção do mais melhor trabalho de Jorg & de Lucy Orta sobre os cinco anos passados. Jorg e Lucy são dois artistas de Argentina e do Reino Unido que vivem agora em Paris. Sua coleção mais atrasada revolve em torno do Antarctic, que é também o nome de sua exibição no hangar Bicocca em Milan.

A maioria da arte -final foi transportada literalmente do pólo sul a Italy. A exibição era multi-layered, apresentando os equipamentos real-life da sobrevivência (das unidades e dos pára-quedas móveis da intervenção aos jogos médicos) significados fazer-nos refletir no vastness da geografia e no simbolismo e na semântica de aquecer-se global. Os artistas vêem o Antarctica como a última terra da fronteira, uma ninguém a terra, uma ligação desobstruída entre nosso passado e nosso futuro. O Antarctica, como indicam direita, é a terra onde o potencial e a ameaça se encontram com. Claramente, o allegory é o que acompanha toda seu trabalho, como a vila Antarctic (2007), coleção de barracas mutli-coloridas e multinacionais, representa o mais melhor. O movimento de Ortas do poético ao pragmatic com facilidade grande, usando os materiais que apresentam visões ligeiramente dystopic do futuro do humankind. Sua interpretação visual de aquecer-se global segue o tema de seu trabalho dos cinco anos passados, um que estudou a mobilidade de muitas maneiras, relações sociais e o sustainability se cruza um com o otro.

Para mais goodness de Orta: http://www.studio-orta.com/

uma outra descoberta ocasional, encontrada quando googling o Ortas, conduz-me a este blog: Nós fazemos a arte do dinheiro não. Você pode ignorar todos os anúncios de Chevy e saltar diretamente a seu arquivo verde, definitivamente worth a leitura. Suas páginas fazem exame de nos de “Biopiracy: o Colonialism novo ", ao Antarctica com o Ortas outra vez, à arte de Greenwashing, a Londres, a Budapest e a mais! Adicione a isso liga e recursos e você cairá rapidamente no amor com este blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

outras ligações:

Ilkka Haslo (no detalhe, eu recommed seus restauração e museu da série da natureza)
nobre

de http://ilkka.halso.net/ e de Tim & Sue Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[a foto credita: Antarctica, moradia da abóbada. c: os artistas.]

E-konst: Miljö- (eller aktivist) konst.
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Konst och jag får inte alltid along. Det är hårt att finna konst, som genljuder egentligen med mig, konst som jag kan koppla in med. Mest konst, notably modern konst, är för pedantisk och överflödig för mig. Sent fast, jag har snubblat på en nästan osynlig yet pålitlig genre (omprövar aktivistkonst eller miljö- konst, om du föredrar) att är danande mig, konsts roll i samhälle. Upptäckten av nya konstnärer, som medvetet eller unconsciously- tillhörde denna grupp är alltid tillfällig, men unfailingly att trösta och stimulering. När jag avverkar först förälskat med Ilkka Haslos arbete, klädde med filt det något liknande en isolerad förekomst, men en som gjorde snabbt mig att realisera att ”e-konst”' s-framtid var endast rättvis början. Denna känsla bekräftades då I som ut fanns om den Tim adelsmannen och, stämm Webster, och nu, väl, nu betraktar jag jag själv lyckligt för att ha upptäckt två mer konstnärer i mer mindre än en sommar.

I Paris hade jag riskera som ser några av de bäst miljö- arbetena från all över världen. Utställningen kallades ”Les Environnmentales: - 5th Biennale av samtida konst ”i” och ”med” naturen” och den rymdes på TECOMAH-universitetsområdet, Pariss högskola av miljö- studier.

I dag i stället, grundar I ut om en utställning som avslutade precis här i Italien, och som var en samling av Jorg & Lucy Ortas bäst arbete över de förgångna fem åren. Jorg och Lucy är två konstnärer från Argentina och UKEN som bor nu i Paris. Deras senaste samling kretsar runt om antarcticen, som är också det känt av deras utställning på hangaren Bicocca i Milan.

Mest av konstverk transporterades formligen från den södra Polen till Italien. Utställningen var multi-layered och att framlägga real-life överlevnadutrustningar (från mobila ingripandeenheter och hoppa fallskärm till medicinska satser) som betyds för att göra oss att reflektera på vidsträcktheten av geografi och på symbolismen och semanticsen av global warming. Konstnärerna ser Antarktis, som det sist gränslandet, inget landet, en frikänd anknyter mellan vår förflutna och vår framtid. Antarktis, som de pekar höger ut, är landet var den potentiell och hotmeeten. Klart är allegorin vad medföljer all deras arbete, som den Antarctic byn (2007), en samling av mutli-färgade och multinationella tents, föreställer det bäst. Den Ortas flyttningen från det poetiskt till det pragmatiskt med store lindrar, genom att använda material som framlägger litet dystopic visioner av framtiden av humankind. Deras visuellt hjälpmedeltolkning av global warming följer temat av deras arbete av de förgångna fem åren, ett som utstuderat rörligheten för många väg, den sociala förbindelsen och sustainabilityen skär med varje annat.

För mer Orta godhet: http://www.studio-orta.com/

en annan tillfällig upptäckt som finnas, när den googling Ortasen, leder mig till denna blog: Vi gör konst för pengar inte. Du kan ignorera alla Chevy annonser, och att hoppa over direkt till deras gräsplan arkivera, bestämt läsvärt. Dess sidor tar oss från ”Biopiracy: den nya kolonialismen ", till Antarktis med Ortasen igen, till konsten av Greenwashing, till London, Budapest och mer! Tillfoga till det anknyter, och resurser och ska du snabbt nedgången som var förälskad med denna blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

annan anknyter:

Ilkka Haslo (i synnerhet, jag recommed hans återställande och museum av naturserien),
http://ilkka.halso.net/

och den Tim adelsmannen & stämm Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[fotoet krediterar: Antarktis kupolboning. c: konstnärerna.]

E-искусствоо: Относящое к окружающей среде (или актуарий) искусствоо.
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Искусствоо и я всегда не получаем вперед. Трудно найти искусствоо реально resonates с мной, искусствоо, котор я могу включить с. Большинств искусствоо, знатно самомоднейшее искусствоо, слишком pedantic и резервно для меня. Последн, хотя, я спотыкался на почти незримом но staunch genre (искусствое актуария, или относящом к окружающей среде искусствое, если вы предпочитаете), то что делает меня пересмотрите роль искусствоа в обществе. Открытие новых художников сознательно или unconsciously- принадлежит к этой группе всегда вскользь но unfailingly утешать и стимулировать. Когда я сперва упал в влюбленность с работой Ilkka Haslo оно войлок как изолированное падение, но одно которое быстро сделало меня осуществить что «e-искусствоом»' будущим s было только справедливое начало. Это ощупывание было подтвержено когда я нашел вне о Noble Тим и Сью Webster, и теперь, наилучшим образом, теперь я учитываю, что удачливейше открывает 2 больше художников в меньш чем одном лете.

В Paris, я имел шанс увидеть некоторые из самых лучших относящих к окружающей среде работ от во всем мире. Экспонат был вызван «Les Environnmentales: - 5-ое Biennale современного искусствоа «в» и «с» природой» и им держалось на Campus TECOMAH, коллеже Paris исследования окружающей среды.

Сегодня, вместо, я нашел вне о экспонатом который как раз закончились здесь в Италии, и который было собрание работы Jorg & Люси Orta самой лучшей над прошлыми 5 летами. Jorg и Люси 2 художника от Аргентины и Великобритании теперь живут в Paris. Их самое последнее собрание вращается вокруг Antarctic, который будет также именем их экспоната на ангаре Bicocca в милане.

Большой часть из artwork буквальн была транспортирована от южного Pole к Италии. Экспонат был multi-layered одним, представляющ real-life оборудования выживания (от передвижных блоков и парашютов интервенции к медицинским наборам) намереваемые сделать нас отразить на vastness землеведения и на символизме и семантике глобальный греть. Художники видят Антарктику как последняя земля frontier, никто земля, ясное соединение между нашим прошлым и нашим будущим. Антарктика, по мере того как они право point out, будет землей где потенциал и угроза встречают. Ясно, иносказание сопровождает все из их работы, как приантарктическое село (2007), собрания mutli-покрашенных и многонациональных шатров, представляет самое лучшее. Движение Ortas от поэтического к прагматическому с большой легкостью, использующ материалы которые представляют небольш dystopic картины будущего humankind. Их визуально толкование глобальный греть следует за темой их работы прошлых 5 лет, одного который изучил удобоподвижность много дорог, социальные взаимоотношения и sustainability пересекает друг с другом.

Для больше goodness Orta: http://www.studio-orta.com/

другое вскользь открытие, найденное googling Ortas, водит меня к этому blog: Мы делаем искусствоо деньг не. Вы можете проигнорировать все объявления Chevy и прыгнуть сразу к их зеленому архивохранилищу, определенно worth чтение. Свои страницы принимают нас от «Biopiracy: новый колониализм ", к Антарктике с Ortas снова, к искусствоу Greenwashing, к лондону, Budapest и больше! Добавьте к тому соединяет и ресурсы и вы быстро упадете в влюбленность с этим blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

другие соединения:

Ilkka Haslo (в частности, я recommed его восстановление и музей серии природы)
Noble

http://ilkka.halso.net/ и Тим & Сью Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[фотоий чредитует: Антарктика, жилище купола. c: художники.]

E-kunst: Milieu (of Activist) Art.
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Kunst en ik boek niet altijd vooruitgang. Het is moeilijk om kunst te vinden die werkelijk met me resoneert, kunst ik kan in dienst nemen met. De meeste kunst, in het bijzonder moderne kunst, is te pedantic en overtollig voor me. Onlangs, niettemin, ben ik op een bijna onzichtbaar maar toch staunch genre gestruikeld (activistenkunst, of milieukunst, als u) verkiest die me maken de rol van de kunst in de maatschappij opnieuw in overweging nemen. De ontdekking van nieuwe kunstenaars die bewust of behoort unconsciously- tot deze groep is altijd toevallig maar unfailingly troostend en bevorderend. Toen I eerst in liefde met het werk viel van Ilkka Haslo's voelde het als een geïsoleerdeo weerslag, maar die me snel maakten realiseren dat „e-kunst“' s de toekomst slechts enkel begon. Dit gevoel werd bevestigd toen ik over Edele Tim te weten kwam en Webster vervolg, en nu, goed, me nu beschouw ik als gelukkig om twee meer kunstenaars in de minder dan één zomer ontdekt te hebben.

In Parijs, had ik de kans om enkele beste milieuwerken aan overal ter wereld te merken. Het tentoongestelde voorwerp werd genoemd „Les Environnmentales: - 5de Biennale van Eigentijdse Kunst „in“ en „met“ Aard werd“ en het gehouden bij de TECOMAH Campus, de universiteit van Parijs van milieustudies.

Vandaag, in plaats daarvan, kwam ik over een tentoongesteld voorwerp te weten dat enkel hier in Italië beëindigde, en dat een inzameling van het beste werk van Jorg & van Lucy Orta in de loop van de afgelopen vijf jaar was. Jorg en Lucy zijn twee kunstenaars van Argentinië en het UK die nu in Parijs leven. Hun recentste inzameling draait rond de Zuidpool, die ook de naam van hun tentoongesteld voorwerp bij de Hangaar Bicocca in Milaan is.

Het grootste deel van het kunstwerk werd letterlijk vervoerd van de Pool van het Zuiden aan Italië. Het tentoongestelde voorwerp was multi-layered, die echt overlevingsmateriaal (van mobiele interventieeenheden en valschermen aan medische uitrustingen) voorstelt dat moet om ons maken de uitgestrektheid van aardrijkskunde en symbolism en de semantiek overdenken van het globale verwarmen. De kunstenaars zien Antarctica als laatste grensland, niemand land, duidelijk verband tussen ons verleden en onze toekomst. Antarctica, zoals zij terecht op wijzen, is het land waar het Potentieel en de Bedreiging samenkomen. Duidelijk, is de allegorie wat elk van hun werk begeleidt, aangezien het Antarctische Dorp (2007), een inzameling van mutli-gekleurde en multinationale tenten, het beste vertegenwoordigen. De beweging Ortas van poetic aan pragmatisch met groot gemak, dat materialen gebruikt die lichtjes dystopic visies van de toekomst van mensdom voorstellen. Hun visuele interpretatie van het globale verwarmen volgt het thema van hun werk van de afgelopen vijf jaar, die de vele manierenmobiliteit bestudeerde, snijden de sociale relaties en de duurzaamheid met elkaar.

Voor meer goedheid Orta: http://www.studio-orta.com/

Een andere toevallige ontdekking, vond toen het googling van Ortas, leidt me tot dit blog: Wij maken het Art. van het Geld niet. U kunt alle advertenties negeren Chevy en rechtstreeks aan hun Groen archief, absoluut waard lezing overslaan. Zijn pagina's nemen ons uit „Biopiracy: het nieuwe Kolonialisme ", aan Antarctica met Ortas opnieuw, aan de kunst van Greenwashing, aan Londen, Boedapest en meer! Voeg aan die verbindingen en middelen toe en zult u snel in liefde met dit blog vallen!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

Andere verbindingen:

Ilkka Haslo (in het bijzonder, recommed ik zijn Restauratie en Museum van de reeks van de Aard)
Edel

http://ilkka.halso.net/ en Tim & vervolgt Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[de kredieten van de Foto: Antarctica, de Woning van de Koepel. c: de kunstenaars.]

[إ-رت]: بيئيّة (أو نشط) فن.
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
يحصل فن وأنا لا دائما جانبا. هو يستعصي أن يجد فن أنّ حقّا يرنّ مع ي, فن أنا يستطيع شبكت مع. كثير فن, فن حديثة خصوصا, أيضا [بدنتيك] وفائضة ل ي. يجعلني حديثا [, ثوو], أنا قد تعثّرت على تقريبا خفيّة مع ذلك نوع مسيكة (نشط فن, أو فن بيئيّة, إن أنت تفضّل) أنّ أعدت فن دور في مجتمعة. الإكتشاف من فنون جديدة [وهو-] عمدا أو [أونكنسكيووسل-] ينتسب إلى هذا مجموعة يكون دائما عرضيّة غير أنّ بشكل ثابت يواسي ويحثّ. عندما [فلّ] أنا أولى في حالة حبّ مع [إيلكّا] [هسلو] عمل هو لباد مثل يعزل حدوث, غير أنّ واحدة أنّ سريعا جعلني حقّقت أنّ "[إ-رت]"' [س] مستقبل كان فقط بداية صحيحة. أكّدت هذا إحساس كان عندما أنا أسّست خارجا حول تيم نبيلة و [سو] [وبستر], والآن, جيّدا, الآن أنا أعتبربنفسي محظوظة أن يتلقّى اكتشفت اثنان كثير فنانات في أقلّ من واحدة فصل صيف.

في باريس, تلقّى أنا الفرصة أن يرى بعض من الأعمال جيّدة بيئيّة من [ألّ وفر ث وورلد]. دعات المعرض كان "[لس] [إنفيرونّمنتلس]: - [5ث] أمسكت [بينّل] من فنّ معاصرة "في" و" مع" طبيعة" وهو كان في ال [تكمه] حرم جامعيّ, باريس كلية من دراسات بيئيّة.

اليوم, بدلا من ذلك, أسّس أنا خارجا حول معرض أنّ فقط أنهى هنا في إيطاليا, وأنّ كان تجميع من [جورغ] & [لوسي] [أرتا] عمل جيّدة على السنون [بست فيف]. [جورغ] و [لوسي] اثنان فنون من أرجنتين وال [أوك] الذي الآن يعيش في باريس. يدور تجميعهم متأخّرة حول القطبيّ شماليّ, أيّ يكون أيضا الاسم من معرضهم في الحظيرة [بيككّا] في ميلان.

نقلت أكثر من العمل فنّيّ كان حرفيّا من [بول] جنوبيّة إلى إيطاليا. كان المعرض [مولتي-لرد] واحدة, يقدّم واقعيّة بقاء تجهيزات (من متحرّكة تدخل وحدات ومظلّة هبوط إلى عدد طبيّة) يعنى أن يجعلنا عكست على ال [فستنسّ] الجغرافيا وعلى الرمزية وعلم دلالة من شاملة يسخّن. يرى الفنانات أنتاركتيكا كالمتأخّرة حد أرض, [نوبود'س] أرض, خطوة واضحة بين ماضنا ومستقبلنا. أنتاركتيكا, بما أنّ هم بحقّ يشيرون, الأرض حيث إحتمال وتهديد يلتقي. بوضوح, ترميز ماذا يرافق كلّ من عملهم, كالقرية قطبيّة (2007), تجميع من [موتلي-كلورد] وخيم [مولتي-نأيشنل], يمثّل الجيّدة. [أرتس] حركة من الشاعريّ إلى العمليّة مع سهولة عظيمة, يستعمل [متريلس] أنّ يقدّم رؤيات [دستوبيك] قليلا من المستقبل الجنس بشريّ. يتبع تفسيرهم بصريّة من شاملة يسخّن الموضوع من عملهم من ال [بست فيف ر], واحدة أنّ درس ال كثير طرق حركية, علاقات اجتماعيّة و [سوستينبيليتي] يتقاطع مع بعضهم بعضا.

ل كثير [أرتا] جودة: يقودني http://www.studio-orta.com/

آخر إكتشاف عرضيّة, يؤسّس عندما [غوغلينغ] [أرتس], إلى هذا [بلوغ]: نحن نجعل مال لا فن. أنت يستطيع تجاهلت [ألّ ث] [شفي] [أد] وتخطّيت مباشرة إلى محفوظهم خضراء, بالتّأكيد يساوي قراءة. يأخذنا صفحاته من "[بيوبيرسي]: الاستعمار جديدة ", إلى أنتاركتيكا مع [أرتس] ثانية, إلى الفن [غرينوشينغ], إلى لندن, بودابست وأكثر! أضفت إلى أنّ يقترن وموردات وال سيسقط أنت سريعا في حالة حبّ مع هذا [بلوغ]!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

أخرى خطوات:

[إيلكّا] [هسلو] ([إين برتيكلر], [ركمّد] أنا ه تجديد ومتحف من طبيعة [سري])
http://ilkka.halso.net/

وتيم نبيلة & [سو] [وبستر]
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[صورة يمنح: أنتاركتيكا, قبة مسكن. [ك]: الفنانات.]

Giornata intensa, piena di stimoli e sicuramente arrichente quella di oggi. E’ in iniziata con una sveglia decisamente troppo sul presto (da brava europea continentale mi ero totalmente dimenticata dell’ora di “fuso orario” dell’Inghilterra, e quindi mi sono allegramente lasciata svegliare alle 5.30 del mattino.) E’ proseguita a pieno ritmo con il tragitto verso lo Scottish Exhibition and Conference Centre (SECC), dove Janet Jobson ci ha dato il benvenuto durante la prima sessione plenaria della giornata. Un armata di ragazzi determinati ed entusiasti si sono riuniti nella sala del SECC, cuscino firmato CIVICUS in mano, seduti per terra pronti a divorare ogni stimolo e andettoto che gli veniva presentato. Tra questi ragazzi c’ero anche io, che ho passato il resto della giornata a confrontarmi con sessioni di scambio di prospettive, opinioni ed escercizi di comunicazione incentrati su quattro temi: la poverta’, la salute, il cambiamento climatico e le disuquaglianze.

Durante il corso della prima seduti i ragazzi del mio gruppo, il gruppo verde, hanno parlato di poverta’ usando il metodo “Margolis Wheel”, noto anche come “speed dating.” In pratica, quattro sedie sono disposte in un cerchio, con altre quattro sedie che vanno tutte intorno al primo cerchio. Gruppi di due ragazzi si ritrovano quindi faccia a faccia, la persona seduta nel primo cerchio risponde alle domande della persona seduta nel cerchio esteriore. Ogni quattro minuti ci si sposta giu’ di una sedia, cosi da poter parlare con con piu’ persone possibile. Alla fine, quelli all’interno del cerchio cedono il posto a quelli del cerchio esteriore e il giro si ripete, solo che questa volta chi e’ stato all’interno invece di ripsondere alle domande le deve fare... e quindi ascolatre. E cosi’ facendo ho avuto occasione di parlare dei vari tipi di poverta’ che esistono oggi in Italia con 4 ragazzi, mentre un ragazzo argentino mi ha parlato della poverta’ degli agricoltori del suo paese, cittadini che si vedono strappare sempre piu’ terreni coltivabili dalle piantagioni di soia e che sono in preda ad un sistema di tasse che punisce i cittadini locali e fa rallentare l’economia. Ho chiesto a una ragazza indiana quale pensa sia il problema piu’ importante legato alla poverta’ nel suo paese e mi sono sentita rispondere “la sovrapopolazione”, sopratutto per via del fatto che in India avere figlie femmine e’ considerato un handicap e quindi spesso le famiglie continuano a concepire fino a che non hanno un figlio maschio. Con un ragazzo macedone abbiamo parlato della lotta alla corruzione dei pubblici ufficiali, e con una ragazza africana ho parlato di AIDS. E quando ci hanno chiesto di condividere i nostri pensieri sulla prima sessione di scambio, mi sono ritorvata col microfono in mano a palrare del bisogno di ritagliare spazi in societa’ che non ci limitino ad essere solo cittadini-consumatori, al rifiuto che dovrebbe accompagnare ogni cittadino (giovane ed adulto) di lasciare alle grandi lobby la possibilita’ di ridurre il nostro ruolo in societa’ a un passivo acquisto di una t-shirt per mettere fine alla poverta’.

Durante la pausa caffe, Jared mi e’ venuto a parlare per dirmi che aveva apprezzato il mio intervento e insieme ci siamo messi a parlare di corporate social responsibility e di cittadinznaza attiva. Il che ci ha portato dritti alla seconda sessione, questa volta incentrata sul tema della salute. Qui, abbiamo usato il metodo Open Space Technology, lo stesso che avevo gia’ sperimentanto ad Urbino per parlare (io, Jared, e Chris) del ruolo delle coprorations nel settore della sanita’ pubblica. In particolare, ci siamo chiesti cosa dovremmo pensare di una societa’ che acconsente alla privatizzazione del settore dell'assistenza sanitaria (in particolare, quali valori promuove una societa' del genere?) E, ancora piu’ importante per me, abbiamo discusso di cosa ci lascia accettare il fatto che le case farmaceutiche, che hanno cosi tanto potere su di noi, siano entita’ cosi poco trasparenti e democratiche. Per esempio, perche’ i soldi per una nuova cura vengono investiti solo se la cura stessa puo’ garantire futuri profitti?

Per la terza sessione, invece, abbiamo usato il metodo “teatrale” di interpretazione e scambio di ruoli. Riuniti in gruppi di quattro, uno ad uno abbiamo giocato tutti a fare: l’attivista, l’ostacolo, l’obiettivo finale e il testimone. Usando questo metodo, io e 3 ragazze abbiamo parlato di eguaglianza. Abbiamo discusso del bisogno di rendere i giovani parte dei sistemi decisonali globali, di capire le tensioni che esistono tra “bianchi” e “neri”, tra uomini e donne, tra ricchi e poveri. Cosi’ facendo, abbiamo riflettuto suglli strumenti che possiamo usare in situazioni di conflitto e abbiamo cercato di concentrarci sugli obiettivi, non sugli ostacoli. Durante il corso di questa sessione i facilitatori ci hanno chiesto di ricordare questa frase del Che Guevara: “Siamo noi i realisti. Noi che sognamo l’impossibile.” E cosi’ e’ stato.

A fine giornata siamo finalmente arrivati alla sessione che io personalmente stavo aspettando dalla mattina: il cambiamento climatico. Il modello che abbiamo usato per questa sessione ci ha spinto a pensare al potere- ai tipi diversi di potere positivo (people power, power within ecc.) e ai vari tipi di potere che entrano in gioco in situazioni legate alla politica ambientale. Io e il mio gruppo abbiamo discusso di rifugiati ambientali, e di come ci sia bisogno che vengano riconosciuti come veri e propri rifugiati dalle istituzioni internazioanli.

La giornata l’abbiamo conclusa durante la seconda sessione plenaria- abbiamo parlato dell’importanza della partecipazione, ma di come sia importante condividere il nostro potere, per non abusare dell’aspetto “trendy” della partecipazione. Abbiamo parlato del bisogno impellente di cambiare in modo radicale le nostre societa’, invece di dipendere da soluzioni troppo tecnocratiche. Abbiamo parlato della geografia come fattore che puo’ decidere i destini di intere popolazioni, ora che affrontiamo tre delle piu’ grandi crisi di tutta l’umanita’: la crisi del cibo, del petrolio e del cambiamento climatico. Sicuramente tutto questo e' stato qualcosa a cui pensare nei prossimi giorni e nel corso del nostro cammino verso un mondo dove ci sara' piu' giustizia sociale per tutti.

Sto viaggiando molto. Sto imparando molto. Sto scoprendo molto.
Ogni nuova esperienza lavorativa mi forza ad uscire sempre piu’ dal mio piccolo guscio, a confrontarmi con gli altri ma sopratutto a trovare delle riposte.

Puo' sembrare strano, ma io sono italiana… senza sentirmi italiana. Non credo di essere alla ricerca di una identita’ culturale, perche’ non penso che mi serva per definire chi sono. Si, io sono italiana, almeno sulla carta, pero' non mi sono mai sentita a mio agio con questa definizione. Da un lato, la trovo troppo riduttiva, dall'altro poco descrittiva. Io non mi sento italiana nel mondo in cui viene normalmente concepita la cittadianza italiana, o nel modo in cui vengono di solito concepiti gli stereotipi sugli italiani. Chi sono, cosa mi piace, quali sono le mie ambizioni? Per me non basta dire "sono italiana" per far capire agli altri come sono fatta, qual e' la mia identita'. Per forza di cose, io negli ambienti internazionali, interculturali, quelli un po’ caotici e pefino contradittori mi ci trovo benissimo... Per me sono un luogo di crescita e apprendimento fantastico. Ma in questi giorni mi accorgo di averla troppo facile. Ho sempre pensato che pur sentendomi piu’ uno spirito libero che una cittadina « italiana » avrei sempre e comunque continuato a comportarmi da cittadina.

Pero’ poi osservo e vivo la situazione attuale in Italia con un certo disagio. Parlandone con i miei amici, sopratutto quei tanti italiani che come me hanno scelto di studiare, vivere e/o lavorare all’estero, ci interroghiamo sul da farsi. Come aiutare un paese che fa fatica a cambiare in meglio? Quale contributo possiamo dare noi nel nostro piccolo? L’Italia ha forse bisogno di noi, cittadini residenti all’estero? Ed e’ qui che mi accorgo che non basta essere aperta di mente e trovarsi bene in luoghi di scambio per prendere una posizione. Mentre ogni giorno questa esigenza diventa sempre piu' forte.

Tra i miei amici, c’e’ chi vuole tornare per impegnarsi in prima linea in una « battaglia culturale » per riportare l’Italia ai livelli di una volta. C’e’ anche chi spera di poter cambiare le cose da fuori, chi per ora osserva per poter decidere in un secondo tempo. E chi, come me, vive tra due mondi, intanto prova a essere se stessa. A far capire agli altri che ci sono diversi modi di essere un'italiana. A fare da ponte tra il « qui » (il posto che vorremmo veder cambiare in meglio) e il « li » (la nostra seconda casa, che ci offre talmente tanto.) Ma non e’ sempre facile. E a volte mi chiedo se e' abbastanza.

Riporto qui la versione integrale di un articolo che ho scritto per la rivista giovanile Zai.net a proposito del IV Meeting Internazionale sulle Politiche Giovanili che si e' appena concluso.

"La cittadinanza attiva e’ per tutti, sopratutto per i giovani."

I giovani fanno parte della societa’ e vivono la realta’ di tutti i giorni come qualsiasi altro adulto. Questo e’ ovvio per noi ragazzi, eppure ne viviamo di difficolta’. Spesso per farci ascoltare o per toglierci di dosso delle etichette che non ci appartengono dobbiamo faticare parecchio e quando si tratta di farci prendere sul serio dalle autorita’ politiche il discorso si complica ancora di piu’. Ad Urbino, pero’, sono quattro anni che istituzioni aperte di mente e disposte ad ascoltare riuniscono gruppi di giovani come me per partecipare a un meeting di livello internazionale sulle politiche giovanili. Ogni anno il tema cambia ma tiene conto dei lavori svolti in precedenza e quest’anno il tema era la “cittadinanza attiva”; un’occasione per scambiare idee e opinioni sugli strumenti, i metodi e i linguaggi che portano alla riscoperta e alla salvaguardia della partecipazione, alla condivisione e celebrazione di valori civici. Perche’ questa attenzione? In quanto giovani noi facciamo parte di una classe sociale non protetta, siamo spesso i piu’ vulnerabili di fronte a problemi come la disocupazione e la precarieta’, eppure in quanto gruppo demografico ne abbiamo di forza! In Asia, per esempio, l’eta’ media e’ di 28 anni, il che vuol dire che oltre la meta’ della popolazione del mondo fa parte della nostra stessa fascia demografica. Nei paesi in via di sviluppo, dove vive l’80% del mondo, i giovani costituiscono oltre il 70% della popolazione. E se e’ vero che i numeri fanno la forza, allora e’ ora di far capire al resto del mondo, sopratutto alle autorita’ italiane, che noi non siamo un peso sulla societa’ ma piuttosto una risorsa. In un mondo che diventa sempre piu’ globale ed interconnesso le nostre azioni a livello locale, in Italia, possono avere un grande impatto e su larga scala. Questo vuol dire che se problemi come la fame nel mondo o il cambiamento climatico colpiscono sempre piu’ persone, anche il nostro impegno come cittadini attivi puo’ arrivare lontano ed ispirare altri giovani ad attivarsi e coinvolgersi personalmente in quello in cui credono. Ad Urbino si e’ parlato proprio di questo: in uno spazio accogliente e disponibile, delegazioni di giovani italiani e europei si sono incontrate per parlarsi e confrontarsi sui loro problemi e i loro successi. Attraverso l’uso dell’Open Space Technology, un modello innovativo per stimolare gli scambi (anche interculturali) noi giovani abbiamo discusso delle nostre esigenze, abbiamo fatto piani per il futuro e abbiamo formulato domande e richieste forti che poi abbiamo presentato ai rappresentanti di uffici istituzionali di tutta Italia.
Perché i giovani sono piu’ di una semplice risorsa, spesso sono veri e propri innovatori e stimolatori sociali. Basta pensare alle grande rivoluzioni degli ultimi anni: dai nuovi strumenti dell’ “information technology”, passando per il World Wide Web e arrivando ai software Open Source; in prima linea c’eravamo sempre noi. E oggi questi strumenti, a partire dal cosidetto Web 2.0 (quello che ci permette di scambiare idee e di rendere i media ancora piu’ collaborativi e democratici) sono una vera e propria risorsa per noi che vogliamo attivarci per cambiare le regole del gioco. Io ad Urbino ci sono andata proprio per rappresentare l’organizzazione per la quale lavoro, TakingITGlobal (TIG), che di giovani e tecnologia se ne occupa costantemente. TIG e’ nata sette anni fa da due ragazzi che all’epoca avevano diciasette e dicianove anni e che volevano aiutare i giovani ad entrare a far parte dei processi decisionali globali. Mike e Jen, i due fondatori, in poco tempo hanno creato una comunita’ on-line che attraverso l’uso di strumenti innovativi oggi riceve oltre un milione di “hits” al giorno e che permette a giovani di ogni parte del mondo di saperne di piu’ sui problemi che affligono il pianeta.
TIG aiuta i giovani a scoprire le tante risorse professionali e finanziarie a loro disposizione, ne stimola la crescita personale e il dialgo interculturale attraverso l’uso di un sito che viene usato dai giovani in oltre 200 paesi del mondo e disponibile in 12 lingue, italiano incluso. La tecnologia non deve per forza essere sinonimo di mancanza di ideali ed impiego frivolo del tempo; chi usa il Web 2.0 questo lo sa. Infatti ad Urbino si e’ parlato anche del bisogno vero di un’educazione ai nuovi media e ad un modello educativo e formativo che ci consenta davvero di entrare a far parte della sfera europea ed internazionale. Soprattutto c’è bisogno di far comprendere alle autorita’ locali che i vecchi modelli del fare politica, quelli basati sulle gerarchie, sul potere e sull’oscurantismo, vanno assolutamente riformati. Il Web 2.0 questo ci costringe a farlo, facilitando gli scambi in tempo reale, la meritocrazia e soprattutto la trasparenza. Ora che siamo sempre più collegati tra di noi, per via della crescita dell’Unione Europea e grazie ai nuovi strumenti a nostra disposizione, poter usare la tecnolgia per il sociale non e’ piu’ un’utopia. E’ un luogo di lancio che ci permette di amplificare la nostra voce e di far conoscere la nostra realta’ locale ad altri giovani, italiani e non, per poter finalmente dire “noi ci siamo e siamo pronti ad impegnarci.”


Per saperne di piu' su Zai.net: www.zai.net