Mi sono bastati meno di tre minuti per trovare oltre tre storie collegate al tema della poverta'.
Sono andata sul sito del Corriere della sera, ho spostato il mio mouse dall'alto in basso e in meno di un attimo sono passata dal locale, al regionale e poi al globale.

Di poverta' ormai si parla come se fosse una cosa di tutti i giorni, un dato di fatto. D'altronde, ci dicono, fa parte dei rischi del mercato: della recessione, dell'inflazione, del crollo della fiducia da parte dei consumatori, delle nostre realta' quotidiane. Solo in Italia si stima che ci siano oltre 15 milioni di persone colpite dall'emergenza poverta', ma per Berlusconi a quanto pare non e' importante prefiggersi degli obiettivi seri per sconfiggere il cambiamento climatico, "ne risentirebbero le imprese." Gia', ma le persone? Con l'alzarsi della temperatura mondiale molte piu' persone, una volta protette dalla loro fascia sociale, saranno esposte al rincaro dei prezzi (del petrolio, del cibo...), alla scarsita' di importanti risorse di base, alla discoccupazione e alla precarieta'. Sempre secondo il Corriere, Berlusconi ha spiegato che si dovrebbe prima optare per un momento di attesa per vedere «come si comporterà l'economia reale a seguito della crisi finanziaria». Strano. Non sento parlare molto degli effetti del capitalismo neoliberale sulla crisi economica, sull'ambiente, sulla gente. Eppure queste cose sono collegate. La poverta' non e' solo mancaza di cibo, di un lavoro, o una realta' ben distante dalla nostra... Tutte queste cose nascondo degli interessi forti ma spesso invisibili, che pero' hanno degli effetti considerevoli sulla societa' e sul benessere dei cittadini del mondo. L'ubiquita' della poverta' risolta ogni giorno piu' apparente (e sicuramente piu' feroce) ed e' per questo che e' bisognerebbe smetterla di parlare di "crisi" come se la crisi avesse una vita propria: ogni causa ha un suo effetto. L'economia non e' solo una rete d'investimenti, l'economia e' fatta di persone in carne ed ossa. Per sconfiggere la poverta' bisogna quindi smascherare queste cause (questi interessi!) che vorrebbero far crederci che l'economia e' una forza a se stante, e che i legami che ci uniscono sono molto meno forti di quanto non lo siano davvero. Piuttosto, bisognerebbe informarsi su come (e da chi) vengono influenzati i processi decisionali globali e su come noi cittadini possiamo agire per far si che certe "priorita' inverse" vengano riviste una volta per tutte, per poter arrivare a un modello economico (e democratico) incentrato sulle persone, non sui profitti.

Buon Blog Action Day a tutti!

Yang Liu is a Chinese artist who was raised in Germany.

She uses simple icons to express what she feels are the basic cultural differences between East and West, or more specifically, China (red) and Germnay (blue.) Interesting!

http://www.adbusters.org/magazine/77/east_meets_west.html

I also like this work of hers, the message says "Children are the rhythm of the world"

Plus d'art !
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Yang Liu est un artiste chinois qui a été élevé en Allemagne.

Elle emploie les icônes simples pour exprimer ce que se sent elle sont les différences culturelles de base entre l'est et occidentale, ou plus spécifiquement, la Chine (rouge) et intéresser de Germnay (bleu.) !

http://www.adbusters.org/magazine/77/east_meets_west.html

I aussi comme ce travail à elle, le message indique que les « enfants sont le rythme du monde »

¡Más arte!
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Yang Liu es un artista chino que fue criado en Alemania.

¡Ella utiliza iconos simples para expresar lo que ella se siente es el las diferencias culturales básicas entre el este y del oeste, o más específicamente, China (roja) e interesar de Germnay (azul.)!

http://www.adbusters.org/magazine/77/east_meets_west.html

I también como este trabajo el suyo, el mensaje dice que los “niños son el ritmo del mundo”

Più arte!
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Yang Liu è un artista cinese che è stato alzato in Germania.

Usa le icone semplici per esprimere che cosa ritiene è le differenze culturali di base fra l'est ed ad ovest, o più specificamente, la Cina (rossa) ed interessare di Germnay (azzurro.)!

http://www.adbusters.org/magazine/77/east_meets_west.html

I anche come questo lavoro di suo, il messaggio dice che “i bambini sono il ritmo del mondo„

Mehr kunst!
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Yang Liu ist ein chinesischer Künstler, der in Deutschland angehoben wurde.

Sie benutzt einfache Ikonen, um auszudrücken, was sie ist die grundlegenden kulturellen Unterschiede zwischen Osten und das West oder spezifischer, China (rot) und Germnay (Blau.) dem Interessieren glaubt!

http://www.adbusters.org/magazine/77/east_meets_west.html

I auch wie diese Arbeit von ihrem, die Anzeige sagt, daß „Kinder sind der Rhythmus der Welt“

Mais arte!
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Yang Liu é um artista chinês que seja levantado em Germany.

Usa ícones simples expressar o que sente é as diferenças cultural básicas entre o leste e ocidental, ou mais especificamente, a China (vermelha) e interessar de Germnay (azul.)!

http://www.adbusters.org/magazine/77/east_meets_west.html

I também como este trabalho de dela, a mensagem diz que as “crianças são o ritmo do mundo”

Mer konst!
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Yang Liu är en kinesisk konstnär som lyfttes i Tyskland.

Hon använder enkla symboler till uttryckligt vad hon känselförnimmelser är de grundläggande kulturella skillnaderna mellan östligt och västra, eller specifikt, (röda) Kina och Germnay (blått.) intressera!

http://www.adbusters.org/magazine/77/east_meets_west.html

I gillar också detta arbete av hennes, meddelandenågot att säga ”barn är rytmen av världen”,

Больше искусствоа!
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Yang Liu будет китайским художником был поднят в Германии.

Она использует просто иконы для того чтобы выразить она чувствует основными культурными разницами между востоком и западная, или более специфически, Китаем (красным) и интересовать Germnay (сини.)!

http://www.adbusters.org/magazine/77/east_meets_west.html

iий также как эта работа hers, сообщение говорит «дети будут ритмом мира»

Meer kunst!
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Yang Liu is een Chinese kunstenaar die in Duitsland werd opgeheven.

Zij gebruikt eenvoudige pictogrammen om uit te drukken wat voelt zij zijn de fundamentele culturele verschillen tussen het Oosten en het Westen, of specifieker, (rood) China en Germnay (blauw.) Interesserend!

http://www.adbusters.org/magazine/77/east_meets_west.html

houd ik ook van dit werk van van haar, zegt het bericht de „Kinderen het ritme van de wereld“ zijn

كثير فن!
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
[ينغ] [ليو] فنانة صينيّة الذي كان رفعت في ألمانيا.

هو يستعمل أيقون بسيطة أن عبّر عن ماذا هو يشعر يكون الفروق أساسيّة ثقافيّة بين شرق وغربيّة, أو أكثر خصوصا, الصين (حمراء) و [جرمني] (اللون الأزرق.) يهمّ!

يقول http://www.adbusters.org/magazine/77/east_meets_west.html

[إي] أيضا مثل هذا عمل من خاصّتي, الرسالة "أطفال الإيقاع من العالم"

For years, I felt like I was observing the world of graphic novels behind a glass wall. I wanted to like it, I tried to like it, but no matter how shiny the cover, or tempting the drawings, to me the stories never seemed powerful enough to shatter their own two-dimensionality. Then I realized that I don't necessarily have problems with the medium, it's the story that has to be right.

Persepolis is the first story that has made me realize the value of graphic novels as a medium through which to narrate personal journeys and present insights into different cultures. It takes a lot of skill to communicate feelings and thoughts in a wordless manner: through the choice of colour, facial expressions, and through the combination of a myriad other elements which are almost imperceptible and yet so effective in conveying what the author is trying to share with us. I confess I haven't read Persepolis (I watched the movie), but in following the story I realized how clever this medium can be. It can communicate things in a way a book never could, and its visual and audio restrictions make its impact almost more "noble" than a movie's.

And because Persepolis opened my eyes to the richness that exists in the world of graphic novels, I read The Burma Chronichles with even more interest. Suddenly, I found myself devouring the 208-page story in less two days, completely absorbed by stories of everyday life, of the bonds that emerge when one is away from home, on the life of those in the field, and on the comical situations that occur when one is not used to things like the weather, culinary standards and local traditions.

The book was written and drawn by Guy Deslile, a Canadian cartoonist who lives in France. His wife works for Medicines Sans Frontieres (Doctors Without Borders), and because of her job, he has lived in North Korea and Burma for significant periods of time. I loved this book because of the author's sense of humor and his undiscussed ability to reflect on cultures and customs using very few words. There's this vignette about how humidity can make the ink smudge that I will never forget. That, for me, was an epiphany. And also proof that intercultural dialogue knows no barriers.

Check out his stuff!
http://www.drawnandquarterly.com/shopCatalogLong.php?st=art&art=a41e32dcb62910

La Birmanie Chronichles
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Pendant des années, je me suis senti comme j'observais le monde des romans graphiques derrière un mur de verre. J'ai voulu à comme lui, j'ai essayé à comme lui, mais n'importe comment brillant la couverture, ou la tentation des schémas, à moi les histoires n'a jamais semblé assez puissante briser leur propre deux-dimensionnalité. Alors je me suis rendu compte que je n'ai pas nécessairement des problèmes avec le milieu, il est l'histoire qui doit être exacte.

Persepolis est la première histoire qui m'a incité à réaliser la valeur des romans graphiques comme milieu par lequel pour relater des voyages personnels et des perspicacités actuelles dans différentes cultures. Il prend beaucoup de compétence de communiquer des sentiments et des pensées d'une façon sans mots : par le choix de couleur, des expressions faciales, et par la combinaison d'une myriade d'autres éléments qui sont presque imperceptibles mais si efficaces en transportant ce que l'auteur essaye de partager avec nous. Je m'admets n'ai pas lu Persepolis (j'ai observé le film), mais en suivant l'histoire je me suis rendu compte comment intelligent ce milieu peut être. Il peut communiquer des choses d'une manière qu'un livre ne pourrait jamais, et ses restrictions visuelles et audio font son impact presque davantage « noble » qu'un film.

Et parce que Persepolis a ouvert mes yeux à la richesse qui existe dans le monde des romans graphiques, j'ai lu la Birmanie Chronichles avec bien plus d'intérêt. Soudainement, I trouvé dévorant l'histoire de 208 pages en moins deux jours, complètement absorbés par des histoires de vie quotidienne, des liens qui émergent quand on est parti de la maison, la vie de ceux dans le domaine, et sur les situations comiques qui se produisent quand une n'est pas employée aux choses comme le temps, les normes culinaires et les traditions locales.

Le livre a été écrit et dessiné par Guy Deslile, un réalisateur de dessins animés canadien qui habite en France. Son épouse travaille pour des médecines Sans Frontieres (médecins Without Borders), et en raison de son travail, il a habité en Corée du Nord et en Birmanie pendant des périodes significatives. J'ai aimé ce livre en raison du sens de l'humour de l'auteur et sien undiscussed la capacité de réfléchir sur des cultures et des coutumes en utilisant très peu de mots. Il y a cette vignette au sujet de la façon dont l'humidité peut faire la bavure d'encre que je n'oublierai jamais. Ce, pour moi, était une épiphanie. Et imperméabilisez également que le dialogue interculturel ne connaît aucune barrière.

Vérifiez sa substance !
http://www.drawnandquarterly.com/shopCatalogLong.php?st=art&art=a41e32dcb62910

La Birmania Chronichles
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Por años, me sentía como observaba el mundo de novelas gráficas detrás de una pared de cristal. Deseé como a él, intenté como a él, pero no importa cómo es brillante la cubierta, o tentar a los dibujos, a mí las historias nunca se parecía bastante de gran alcance romper su propia dos-dimensionalidad. Entonces realicé que no tengo necesariamente problemas con el medio, él soy la historia que tiene que correcta.

Persepolis es la primera historia que ha hecho que realiza el valor de novelas gráficas como medio con el cual narrar viajes personales y las actuales penetraciones en diversas culturas. Toma muchos de habilidad de comunicar sensaciones y pensamientos de una manera muda: con la opción del color, de las expresiones faciales, y con la combinación de una miríada otros elementos que son casi imperceptibles pero tan eficaces en la transportación de lo que está intentando el autor compartir con nosotros. Me confieso no he leído Persepolis (miré la película), pero en el siguiente de la historia realicé cómo es listo este medio puede ser. Puede comunicar cosas de una manera que nunca podría un libro, y sus restricciones visuales y audio hacen su impacto casi más “noble” que una película.

Y porque Persepolis se abrió los ojos en la riqueza que existe en el mundo de novelas gráficas, leí la Birmania Chronichles con aún más interés. Repentinamente, I devouring la historia de 208 páginas en menos dos días, absorbidos totalmente por historias de la vida diaria, de los enlaces que emergen cuando uno está lejos de hogar, en la vida de ésos en el campo, y en las situaciones cómicas que ocurren cuando una no se utiliza a las cosas como el tiempo, los estándares culinarios y las tradiciones locales.

El libro fue escrito y dibujado por Guy Deslile, dibujante canadiense que vive en Francia. Su esposa trabaja para las medicinas Sans Frontieres (los doctores Without Borders), y debido a su trabajo, él ha vivido en Corea del norte y Birmania por períodos del tiempo significativos. Amé este libro debido a el sentido del humor del autor y el suyo undiscussed capacidad de reflejar en culturas y costumbres usando muy pocas palabras. Hay este vignette sobre cómo la humedad puede hacer la mancha de la tinta de que nunca me olvidaré. Eso, para mí, era un epiphany. Y también impermeabilice que el diálogo intercultural no sabe ninguna barrera.

¡Compruebe hacia fuera su materia!
http://www.drawnandquarterly.com/shopCatalogLong.php?st=art&art=a41e32dcb62910

La Birmania Chronichles
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Per gli anni, ho ritenuto come stavo osservando il mondo dei romanzi grafici dietro una parete di vetro. Ho desiderato come ad esso, ho provato come ad esso, ma non importa come lucido la copertura, o tentare le illustrazioni, a me le storia non ha sembrato mai abbastanza potenti frantumare la loro propria due-dimensionalità. Allora mi sono reso conto che necessariamente non ho problemi con il mezzo, esso sono la storia che deve essere di destra.

Persepolis è la prima storia che lo ha incitato a realizzare il valore dei romanzi grafici come mezzo con cui narrare i viaggi personali e le comprensioni attuali nelle colture differenti. Prende l'abilità molto per comunicare le sensibilità ed i pensieri in un modo wordless: con la scelta di colore, delle espressioni facciali e con la combinazione di una miriade altri elementi che sono quasi impercettibili ma così efficaci nel trasporto del che cosa l'autore sta provando a ripartirsi con noi. Lo confesso non ho letto Persepolis (ho guardato il film), ma in quanto segue la storia mi sono reso conto quanto intelligente questo mezzo può essere. Può comunicare le cose in un senso che un libro non potrebbe mai e le relative limitazioni visive ed audio hanno il relativo effetto quasi di più “nobile„ che un film.

E perché Persepolis ha aperto i miei occhi alla ricchezza che esiste nel mondo dei romanzi grafici, ho letto la Birmania Chronichles con ancor più interesse. Improvvisamente, I trovata che devouring la storia delle 208 pagine in meno due giorni, completamente assorbiti dalle storia di vita di tutti i giorni, dei legami che emergono quando uno è assente dalla sede, sulla durata di quelle nel campo e sulle situazioni comical che accadono quando una non è usata alle cose come il tempo, i campioni culinari e le tradizioni locali.

Il libro è stato scritto ed estratto stato da Guy Deslile, un cartoonist canadese che vive in Francia. La sua moglie lavora per le medicine Sans Frontieres (i dottori Without Borders) ed a causa del suo lavoro, ha vissuto nel Korea di Nord ed in Birmania per i periodi di tempo significativi. Amavo questo libro a causa del senso dell'autore di umore e suo undiscussed la capacità di riflettere sulle colture e sulle abitudini usando molto poche parole. Ci è questo vignette circa come l'umidità può fare la macchia dell'inchiostro che non dimenticherò mai. Quello, per me, era un epiphany. Ed inoltre renda impermeabile che il dialogo intercultural non conosce barriere.

Verific il suo roba!
http://www.drawnandquarterly.com/shopCatalogLong.php?st=art&art=a41e32dcb62910

Das Birma Chronichles
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Für Jahre glaubte ich, wie ich die Welt der graphischen Romane hinter einer Glaswand beobachtete. Ich wünschte zu wie es, versuchte ich zu wie ihm, aber, egal wie glänzend die Abdeckung oder das Reizen der Zeichnungen, zu mir die Geschichten nie genug leistungsfähig schienen, ihre eigene Zweidimensionalität zu zerbrechen. Dann stellte ich, daß ich nicht notwendigerweise Probleme mit dem Mittel habe, es bin die Geschichte fest, die recht sein muß.

Persepolis ist die erste Geschichte, die mich den Wert der graphischen Romane als Mittel hat verwirklichen gelassen, durch das persönliche Reisen und anwesende Einblicke in unterschiedliche Kulturen berichten. Es nimmt eine Menge Fähigkeit, Gefühle und Gedanken in einer wortlosen Weise mitzuteilen: durch die Wahl der Farbe, der Gesichtsausdrücke und durch die Kombination einer Myriade andere Elemente, die fast unverkennbar und doch so wirkungsvoll sind, wenn sie übermitteln, was der Autor versucht, mit uns zu teilen. Ich bekenne mich habe gelesen nicht Persepolis (mich paßte den Film) auf, aber, wenn ich die Geschichte verfolgte, stellte ich fest, wie gescheit dieses Mittel sein kann. Es kann Sachen in einer Weise mitteilen, die ein Buch nie könnte, und seine Sicht- und Audiobeschränkungen bilden seine Auswirkung fast mehr „Adligen“ als eines Films.

Und weil Persepolis meine Augen zum Reichtum öffnete, der in der Welt der graphischen Romane besteht, las ich das Birma Chronichles mit sogar noch mehr Interesse. Plötzlich I gefunden die 208 Seite Geschichte an abzüglich zwei Tagen verschlingend, vollständig aufgesogen durch Geschichten des täglichen Lebens, der Bindungen, die auftauchen, wenn man vom Haus, auf dem Leben von denen in auffangene und auf den komischen Situationen weg ist, die auftreten, wenn man nicht an Sachen wie das Wetter, die kulinarischen Standards und die lokalen Traditionen ist.

Das Buch wurde von Guy Deslile, ein kanadischer Karikaturenzeichner geschrieben und gezeichnet, der in Frankreich wohnt. Seine Frau arbeitet für Medizin Sans Frontieres (Doktoren Without Borders), und wegen ihres Jobs, hat er in Nordkorea und in Birma für bedeutende Zeitabschnitte gewohnt. Ich liebte dieses Buch wegen der Richtung des Autors der Stimmung und seiner undiscussed Fähigkeit, sich auf Kulturen und Gewohnheiten zu reflektieren, wenige Wörter sehr verwendend. Es gibt dieses vignette über, wie Feuchtigkeit die Tinte Schmierstelle bilden kann, die ich nie vergesse. Die, für mich, war eine Offenbarung. Und proof auch, daß interkultureller Dialog keine Sperren kennt.

Überprüfen Sie heraus sein Material!
http://www.drawnandquarterly.com/shopCatalogLong.php?st=art&art=a41e32dcb62910

A Burma Chronichles
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Por anos, eu senti como eu observava o mundo de novelas gráficas atrás de uma parede de vidro. Eu quis-lhe como, eu tentei-lhe como, mas não importa como brilhante a tampa, ou tempting os desenhos, a mim as histórias nunca pareceram poderosas bastante quebrar seu próprio dois-dimensionality. Então eu realizei que eu não tenho necessariamente problemas com o meio, ele sou a história que tem que ser direita.

Persepolis é a primeira história que me fêz realizar o valor de novelas gráficas como um meio com que para narrar viagens pessoais e as introspecções atuais em culturas diferentes. Faz exame de muitos da habilidade comunicar sentimentos e pensamentos em uma maneira wordless: com a escolha da cor, de expressões facial, e com a combinação de uma miríade outros elementos que são quase imperceptible no entanto assim eficazes em fazer saber a o que o autor está tentando compartilhar com nós. Eu confess me não li Persepolis (eu prestei atenção ao filme), mas em seguir a história eu realizei como inteligente este meio pode ser. Pode comunicar coisas em uma maneira que um livro nunca poderia, e suas limitações visuais e audio fazem seu impacto quase mais “nobre” do que um filme.

E porque Persepolis abriu meus olhos ao richness que existe no mundo de novelas gráficas, eu li a Burma Chronichles com ainda mais interesse. De repente, I encontrado myself que devouring a história de 208 páginas menos em dois dias, absorvidos completamente por histórias da vida diária, das ligações que emergem quando uma estiver longe do repouso, na vida daqueles no campo, e nas situações comical que ocorrem quando uma não for usado às coisas como o tempo, os padrões culinary e as tradições locais.

O livro foi escrito e extraído por Guy Deslile, um cartoonist canadense que vivesse em France. Sua esposa trabalha para medicinas Sans Frontieres (doutores Sem Beira), e por causa de seu trabalho, viveu em Coreia norte e em Burma por períodos de tempo significativos. Eu amei este livro por causa do sentido do autor de humor e his undiscussed a abilidade de refletir em culturas e em costumes usando muito poucas palavras. Há este vignette sobre como a umidade pode fazer o borrão da tinta de que eu nunca me esquecerei. Aquele, para mim, era um epiphany. E impermeabilize também que o diálogo intercultural não sabe nenhuma barreira.

Verifique para fora seu material!
http://www.drawnandquarterly.com/shopCatalogLong.php?st=art&art=a41e32dcb62910

Burmaen Chronichles
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
För år klädde med filt jag något liknande som jag observerade världen av grafiska romaner bak en glasvägg. Jag önskade att gilla det, försökte jag att gilla det, men ingen materia hur skina täcka eller att fresta teckningarna, till mig berättelserna verkade aldrig kraftiga nog för att splittra deras egna två-dimensionality. Därefter realiserade jag, att jag inte har nödvändigtvis problem med medlet, det är berättelsen som måste att vara höger.

Persepolis är den första berättelsen som har gjort mig att realisera värdera av grafiska romaner som ett medel, till och med som att berätta personliga resor och närvarande inblickar in i olika kulturer. Det tar en raddaexpertis för att meddela känslor och tankar i ett wordless sätt: till och med det primat av färga, ansiktsuttryck, och till och med kombinationen av en myriad annan beståndsdelar, som är nästan omärkliga och, yet så effektivt, i framförande vad författare är pröva att dela med oss. Jag bekänna mig har inte läst Persepolis (jag höll ögonen på filmen), men i efter berättelsen realiserade jag hur klyftigt detta medel kan vara. Det kan meddela saker i långt en boka kunde aldrig, och dess visuellt hjälpmedel- och ljudsignalbegränsningar gör dess för att få effekt nästan mer ”adelsman” än en film.

Och därför att Persepolis öppnade mitt, synar till rikedomen, som finns i världen av grafiska romaner, mig läser Burmaen Chronichles med intresserar även mer. Plötsligt grundar I jag själv sluka berättelsen för 208 sida i minus två dagar som absorberas fullständigt av berättelser av vardagsliv, av förbindelserna som dyker upp, när en är i väg från hem, på livet av de i sätta in och på de festliga lägena som uppstår, när en inte är den van vid sakernågot liknande väder, de kulinariska normana och lokaltraditionerna.

Boka var skriftlig och utdragen vid Grabb Deslile, en kanadensisk skämttecknare som bor i Frankrike. Hans fru fungerar för mediciner Sans Frontieres (manipulerar gränsar Without), och på grund av hennes jobb, har han bott i Nordkorea och Burma för viktiga tidsperioder. Jag älskade denna bokar på grund av författare avkänning av blidkar, och his undiscussed kapacitet att reflektera på kulturer, och egenar som mycket använder fåtal, uttrycker. Det finns denna karaktärsteckning om hur fuktighet kan göra färgpulvret att smeta att jag ska glömmer aldrig. Det för mig, var en epiphany. Och preparera också som intercultural föra dialog vet inga barriärer.

Kontroll, ut som his stoppar!
http://www.drawnandquarterly.com/shopCatalogLong.php?st=art&art=a41e32dcb62910

Бирма Chronichles
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
На леты, я чувствовал как я наблюдал миром графических романов за стеклянной стеной. Я хотел к как ему, я попытался к как ему, но no matter how глянцевато не казалось, что мощными достаточно разрушили крышка, или уговаривать чертежам, к мне рассказы никогда их собственную 2-размерность. После этого я осуществил что я обязательно не имею проблемы с средством, оно буду рассказом который должен быть прав.

Persepolis будет первым рассказом делал меня осуществить значение графических романов как средство через повествовать личные путешествия и присытствыющие проницательности в по-разному культуры. Оно принимает множество искусства связывать ощупывания и мысли в wordless образе: через выбор цвета, лицевых выражений, и через комбинацию мириад другие элементы которые почти незаметны and yet настолько эффективны в транспортировать автор пытается делить с нами. Я признаваюсь мне не читал Persepolis (я наблюдал киноего), но в следовать за рассказом я осуществил как ухищренно это средство может быть. Оно может связывать вещи в дороге, котор книга никогда не могла, и свои визуально и тональнозвуковые ограничения делают свой удар почти больше «noble» чем киноий.

И потому что Persepolis раскрыло мои глаза к наваристости существует в мире графических романов, я прочитал Бирму Chronichles с even more интересом. Неожиданно, считаемое I devouring рассказ 208 страниц в без 2 днях, вполне поглощенных рассказами повседневной жизни, скреплений которые вытекают когда один находится далеко от дома, на жизни тех в поле, и на комичных ситуациях которые происходят когда одно не использовано к вещам как погода, кулинарные стандарты и местные традиции.

Книга была написана и нарисована Вантой Deslile, канадским cartoonist который живет в Франции. Его супруга работает для микстур Sans Frontieres (докторов Без Граници), и из-за ее работы, он живет в Севернае Корея и Бирме на значительно периоды времени. Я полюбил эту книгу из-за чувства юмора автора и его undiscussed способность отразить на культурах и таможнях использующ очень немногие слова. Будет это vignette о как влажность может сделать smudge чернил я никогда не буду забывать. То, для меня, было epiphany. И также придайте непроницаемость что intercultural диалог не знает никакие барьеры.

Проверите вне его вещество!
http://www.drawnandquarterly.com/shopCatalogLong.php?st=art&art=a41e32dcb62910

Birma Chronichles
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Jarenlang, vond ik als ik de wereld van grafische romans achter een glasmuur waarnam. Ik wilde aan gelijkaardig het, probeerde ik aan gelijkaardig het, maar geen kwestie hoe glanzend de dekking, of het verleiden van de tekeningen, aan me de verhalen nooit scheen krachtig genoeg om hun eigen twee-dimensionaliteit te verbrijzelen. Dan realiseerde ik dat ik noodzakelijk geen problemen met het middel heb, is het het verhaal dat juist moet zijn.

Persepolis is het eerste verhaal dat me heeft gemaakt de waarde van grafische romans als een middel realiseren waardoor om persoonlijke reizen en huidig inzicht in verschillende culturen te vertellen. Het neemt heel wat vaardigheid om gevoel en gedachten op een woordeloze manier mee te delen: door de keus van kleur, gezichtsuitdrukkingen, en door de combinatie van een horde andere elementen die in het vervoeren van bijna onwaarneembaar en toch zo efficiënt zijn wat de auteur probeert om met ons te delen. Ik beken ik geen Persepolis heb gelezen (ik lette op movie), maar binnen na het verhaal realiseerde ik hoe knap kan zijn dit middel. Het kan dingen meedelen op een bepaalde manier een boek nooit, en zijn visuele en audiobeperkingen zijn effect „kon bijna meer edel maken“ dan movie.

En omdat Persepolis mijn ogen voor de rijkdom opende die in de wereld van grafische romans bestaat, las ik Birma Chronichles met zelfs nog meer rente. Plotseling, vond ik me verslindend het 208 paginaverhaal in min twee dagen, die volledig door verhalen van het dagelijkse leven, van de banden worden geabsorbeerd die te voorschijn komen wanneer men vanaf huis, op het leven van die op het gebied, en op de komische situaties is die voorkomen wanneer niet aan dingen zoals het weer, de culinaire normen en de lokale tradities wordt gebruikt.

Het boek werd geschreven en werd getrokken door Kerel Deslile, een Canadese caricaturist die in Frankrijk leeft. Zijn vrouwenwerken voor Geneesmiddelen zonder Frontieres (Artsen zonder Grenzen), en wegens haar baan, heeft hij in Noord-Korea en Birma voor significante tijdspannes geleefd. Ik hield van dit boek wegens de betekenis van de auteur van humeur en zijn onbesproken capaciteit om culturen en douane te overdenken gebruikend zeer weinig woorden. Er is dit vignet over hoe de vochtigheid inktsmudge kan maken die ik nooit zal vergeten. Dat, voor me, was epiphany. En ook bewijs dat de interculturele dialoog geen barrières kent.

Controle uit zijn materiaal!
http://www.drawnandquarterly.com/shopCatalogLong.php?st=art&art=a41e32dcb62910

بورما [كرونيكس]
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
لسنون, [فلت] أنا مثل أنا كان لاحظت العالم من روايات بيانيّة خلف جدار زجاجيّة. أنا أردت إلى مثل هو, حاول أنا إلى مثل هو, غير أنّ [نو متّر هوو] مضيئة التغطية, أو يغري الرسوم, إلى ي القصص أبدا بدا قوّيّة بكفاية أن يتناثر هم خاصّة [توو-ديمنسونليتي]. بعد ذلك حقّق أنا أنّ أنا لا بالضّرورة أتلقّى مشاكل مع الوسط, هو القصة أنّ يضطرّ كنت يصحّ.

[برسبوليس] القصة أولى أنّ قد جعلني حقّقت القيمة من روايات بيانيّة كوسط من خلال أيّ أن يروي أسفار شخصيّة وتبصرات حاضرة داخل ثقافات مختلفة. هو يأخذ [ا لوت] المهارة أن يتّصل أحاسيس وأفكار في طريقة [ووردلسّ]: من خلال الإختبار من لوح, تعبيرات وجهيّة, ومن خلال الإدماج من ربوة أخرى عناصر أيّ يكون تقريبا محسوسة [أند ت] هكذا فعّالة في يوصّل ماذا المؤلفة يكون يحاول أن يشارك مع نا. أنا أعترف أنا يتلقّى لم يقرأ [برسبوليس] (راقب أنا الفيلم), غير أنّ في يتبع القصة أنا حقّقت كيف ذكيّة هذا وسط يستطيع كنت. هو يستطيع اتّصلت أشياء في طريق كتاب أبدا استطاع, وه بصريّة ويجعل حصور سمعيّة تأثير صدمته تقريبا أكثر "نبيلة" من فيلم.

ولأنّ [برسبوليس] فتح أعيني إلى الالغنى أنّ يتواجد في العالم من روايات بيانيّة, قرأ أنا بورما [كرونيكس] مع [إفن موش] فائدة. فجأة, أنا [فووند مسلف] يلتهم ال 208 صفحة قصة في إلّا اثنان أيام, تماما يمتصّ بقصص ال [إفردي ليف], من الروابط أنّ يظهر عندما واحدة بعيدة من منزل, على الحياة من أنّ في المجال, وعلى الحالات هزليّة أنّ يقع عندما لا يستعمل واحدة إلى أشياء مثل الطقس, طهويّة معايير وتقاليد محلّية.

كتبت الكتاب كان وسحبت ب [غي] [دسليل], رسّام رسم متحرّك كنديّة الذي يعيش في فرنسا. يعمل زوجته لالطبّ [سنس] [فرونتيرس] (دكاترة [ويثووت] [بوردرس]), وبسبب شغله, هو قد عاش في [نورث كورا] وبورما لفترة زمنيّة هامّة. أنا أحبّت هذا كتاب بسبب المؤلفة إحساس الفكاهة و [أونديسكوسّد] خاصّتي قدرة أن يعكس على ثقافات وعادات يستعمل جدّا قليل من كلمة. هناك هذا [فينتّ] حول كيف رطوبة يستطيع جعلت الحبر لطخة أنّ أنا أبدا سأنسى. كان أنّ, ل ي, عيد الغطاس. برهنت وأيضا أنّ حوار بين الثّقافات يعرف ما من عوائق.

فحصت خارجا مادّت خامه!
http://www.drawnandquarterly.com/shopCatalogLong.php?st=art&art=a41e32dcb62910

Art and I don't always get along. It's hard to find art that really resonates with me, art I can engage with. Most art, notably modern art, is too pedantic and redundant for me. Lately, though, I have stumbled upon an almost invisible yet staunch genre (activist art, or environmental art, if you prefer) that is making me reconsider art's role in society. The discovery of new artists who- consciously or unconsciously- belong to this group is always casual but unfailingly comforting and stimulating. When I first fell in love with Ilkka Haslo’s work it felt like an isolated incidence, but one that quickly made me realize that "e-art"’s future was only just beginning. This feeling was confirmed when I found out about Tim Noble and Sue Webster, and now, well, now I consider myself lucky to have discovered two more artists in less than one summer.

In Paris, I had the chance to see some of the best environmental works from all over the world. The exhibit was called "Les Environnmentales: - 5th Biennale of Contemporary Art "In" and "With" Nature" and it was held at the TECOMAH Campus, Paris' college of environmental studies.

Today, instead, I found out about an exhibit that just ended here in Italy, and that was a collection of Jorg & Lucy Orta's best work over the past five years. Jorg and Lucy are two artists from Argentina and the UK who now live in Paris. Their latest collection revolves around the Antarctic, which is also the name of their exhibit at the Hangar Bicocca in Milan.

Most of the artwork was literally transported from the South Pole to Italy. The exhibit was a multi-layered one, presenting real-life survival equipments (from mobile intervention units and parachutes to medical kits) meant to make us reflect on the vastness of geography and on the symbolism and semantics of global warming. The artists see Antarctica as the last frontier land, a nobody’s land , a clear link between our past and our future. Antarctica, as they rightly point out, is the land where Potential and Threat meet. Clearly, allegory is what accompanies all of their work, as the Antarctic Village (2007), a collection of mutli-colored and multi-national tents, represents the best. The Ortas move from the poetic to the pragmatic with great ease, using materials that present slightly dystopic visions of the future of humankind. Their visual interpretation of global warming follows the theme of their work of the past five years, one that studied the many ways mobility, social relations and sustainability intersect with each other.

For more Orta goodness: http://www.studio-orta.com/

Another casual discovery, found when googling the Ortas, lead me to this blog: We Make Money Not Art. You can ignore all the Chevy ads and skip directly to their Green archive, definitely worth reading. Its pages take us from "Biopiracy: the new Colonialism", to Antarctica with the Ortas again, to the art of Greenwashing, to London, Budapest and more! Add to that links and resources and the you will quickly fall in love with this blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

Other links:

Ilkka Haslo (in particular, I recommed his Restoration and Museum of Nature series)
http://ilkka.halso.net/

and Tim Noble & Sue Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[Photo credits: Antarctica, Dome Dwelling. c: the artists.]

E-art : Art environnemental (ou activiste).
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
L'art et moi n'obtiennent pas toujours le long. Il est difficile de trouver l'art qui résonne vraiment avec moi, art que je peux engager dans. La plupart d'art, art notamment moderne, est trop pédant et superflu pour moi. Récemment, bien que, j'aie trébuché sur un genre presque invisible pourtant dévoué (art d'activiste, ou art environnemental, si vous préférez) que me fait reconsidérez le rôle de l'art dans la société. La découverte des nouveaux artistes que consciemment ou l'unconsciously- appartiennent à ce groupe est toujours occasionnel mais unfailingly du soulagement et de stimuler. Quand je suis tombé la première fois dans l'amour avec le travail d'Ilkka Haslo il feutre comme une incidence d'isolement, mais un qui m'ont rapidement incité à me rendre compte que le « e-art »' futur de s était seulement commencement juste. Ce sentiment a été confirmé quand j'ai découvert au sujet du noble et de la Sue Webster de Tim, et maintenant, bien, maintenant je me considère chanceux avoir découvert deux artistes supplémentaires en moins d'un été.

À Paris, j'ai eu la chance de voir certains des meilleurs travaux environnementaux de partout dans le monde. L'objet exposé s'est appelé « Les Environnmentales : - le 5ème Biennale de l'art contemporain « dans » et « avec » la nature » et lui a été tenu au campus de TECOMAH, l'université de Paris des études environnementales.

Aujourd'hui, au lieu de cela, j'ai découvert au sujet d'un objet exposé qui a juste fini ici en Italie, et qui était une collection du meilleur travail de Jorg et de Lucy Orta au cours des cinq dernières années. Jorg et Lucy sont deux artistes d'Argentine et du R-U qui habitent maintenant à Paris. Leur dernière collection tourne autour de l'ANTARCTIQUE, qui est également le nom de leur objet exposé au hangar Bicocca à Milan.

La majeure partie du dessin-modèle a été littéralement transportée du Polonais du sud vers l'Italie. L'objet exposé était multicouche, présentant les équipements réels de survie (des unités et des parachutes mobiles d'intervention aux kits médicaux) censés pour nous inciter à nous refléter sur l'immensité de la géographie et sur le symbolisme et la sémantique du chauffage global. Les artistes voient l'Antarctique comme dernière terre de frontière, une personne la terre, un lien clair entre notre passé et notre futur. L'Antarctique, comme ils précisent correctement, est la terre où le potentiel et la menace se réunissent. Clairement, l'allégorie est ce qui accompagne tous leur travail, comme village antarctique (2007), collection de tentes mutli-colorées et multinationales, représente le meilleur. Le mouvement d'Ortas du poétique au pragmatique avec la grande facilité, en utilisant les matériaux qui présentent des visions légèrement dystopic du futur de l'humanité. Leur interprétation visuelle du chauffage global suit le thème de leur travail des cinq dernières années, un qui a étudié la mobilité de nombreuses manières, relations sociales et la durabilité intersectent les uns avec les autres.

Pour plus de qualité d'Orta : http://www.studio-orta.com/

une autre découverte occasionnelle, trouvée quand googling l'Ortas, me mènent à ce blog : Nous faisons l'art d'argent pas. Vous pouvez ignorer tout Chevy ADS et sauter directement à leurs archives vertes, certainement en valeur la lecture. Ses pages nous prennent de « Biopiracy : le nouveau colonialisme ", vers l'Antarctique avec l'Ortas encore, à l'art de Greenwashing, à Londres, à Budapest et à plus ! Ajoutez à cela lie et des ressources et vous tomberez amoureuse rapidement de ce blog !

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

d'autres liens :

Ilkka Haslo (en particulier, je recommed sa restauration et musée de série de nature)
noble

et Sue Webster http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/ de http://ilkka.halso.net/ et
de Tim

[la photo crédite : L'Antarctique, logement de dôme. c : les artistes.]

E-arte: Arte ambiental (o activista).
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
El arte y yo no conseguimos siempre adelante. Es duro encontrar el arte que realmente resuena con mí, arte que puedo contratar con. La mayoría del arte, arte notablemente moderno, es demasiado pedantic y redundante para mí. Últimamente, aunque, he tropezado sobre un género casi invisible con todo firme (arte del activista, o arte ambiental, si usted prefiere) que me está haciendo reconsidere el papel del arte en sociedad. El descubrimiento de los nuevos artistas a que consciente o el unconsciously- pertenece a este grupo es siempre ocasional pero unfailingly de confortar y de estimular. Cuando primero caí en amor con el trabajo de Ilkka Haslo él fieltro como una incidencia aislada, pero uno que hizo rápidamente que realiza que el “e-arte”' futuro de s era solamente principio justo. Esta sensación fue confirmada cuando descubrí sobre el noble y Sue Webster de Tim, y ahora, bien, ahora me considero afortunado haber descubierto a dos más artistas en menos de un verano.

En París, tenía la ocasión de ver algunos de los mejores trabajos ambientales de por todo el mundo. El objeto expuesto fue llamado “Les Environnmentales: - 5to Biennale del arte contemporáneo “en” y “con” la naturaleza” y él fue sostenido en el campus de TECOMAH, universidad de París de estudios ambientales.

Hoy, en lugar, descubrí sobre un objeto expuesto que acaban de terminar aquí en Italia, y que era una colección del mejor trabajo de Jorg y de Lucy Orta sobre los últimos cinco años. Jorg y Lucy son dos artistas de la Argentina y del Reino Unido que ahora viven en París. Su colección más última gira alrededor del antártico, que es también el nombre de su objeto expuesto en el hangar Bicocca en Milano.

La mayor parte de las ilustraciones fueron transportadas literalmente del poste del sur a Italia. El objeto expuesto era de varias capas, presentando los equipos de la vida real de la supervivencia (de unidades y de paracaídas móviles de la intervención a los kits médicos) significados para hacer que reflejamos en el vastness de la geografía y en el simbolismo y la semántica de calentarse global. Los artistas ven el antártida como la tierra pasada de la frontera, una nadie la tierra, un acoplamiento claro entre nuestro pasado y nuestro futuro. El antártida, como precisan derecho, es la tierra en donde el potencial y la amenaza satisfacen. Claramente, la alegoría es qué acompaña toda la su trabajo, como la aldea antártica (2007), colección de tiendas mutli-coloreadas y multinacionales, representa el mejor. El movimiento de Ortas del poético al pragmático con gran facilidad, usando los materiales que presentan las visiones levemente dystopic del futuro del humankind. Su interpretación visual de calentarse global sigue el tema de su trabajo de los últimos cinco años, uno que estudió la movilidad de muchas maneras, relaciones sociales y el sustainability se interseca con uno a.

Para más calidad de Orta: http://www.studio-orta.com/

otro descubrimiento ocasional, encontrado cuando googling el Ortas, me conduce a este blog: Hacemos arte del dinero no. Usted puede no hacer caso de todos los anuncios de Chevy y saltar directamente a su archivo verde, definitivamente digno de la lectura. Sus páginas nos toman de “Biopiracy: ¡el nuevo colonialismo ", al antártida con el Ortas otra vez, al arte de Greenwashing, a Londres, a Budapest y más! ¡Agregue a eso se liga y los recursos y usted caerá rápidamente en amor con este blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

otros acoplamientos:

Ilkka Haslo (particularmente, recommed su restauración y museo de la serie de la naturaleza)
noble

y Sue Webster http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/ de http://ilkka.halso.net/ y
de Tim

[la foto acredita: Antártida, vivienda de la bóveda. c: los artistas.]

E-arte: Arte ambientale (o attivista).
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
L'arte ed io non ottengono sempre avanti. È duro trovare l'arte che realmente risuona con me, l'arte che posso agganciarmi con. La maggior parte della arte, l'arte considerevolmente moderna, è troppo pedantic e ridondante per me. Ultimamente, benchè, abbia inciampato su un genere quasi invisibile tuttavia staunch (arte dell'attivista, o arte ambientale, se preferite) che stia facendolo riconsideri il ruolo dell'arte nella società. La scoperta di nuovi artisti che coscientemente o il unconsciously- appartiene a questo gruppo è sempre casuale ma unfailingly di conforto e di stimolazione. Quando in primo luogo sono caduto nell'amore con il lavoro di Ilkka Haslo esso feltro come un'incidenza isolata, ma in uno che lo ha incitato rapidamente a rendersi conto che “l'e-arte„' futuro di s era soltanto inizio giusto. Questa sensibilità è stata confermata quando ho scoperto circa il nobile del Tim e Sue Webster ed ora, bene, ora mi considero fortunato scoprire due nuovi artisti in più meno d'un'estate.

A Parigi, ho avuto la probabilità vedere alcuni degli impianti ambientali migliori da dappertutto. L'esposizione è stata chiamata “Les Environnmentales: - quinto Biennale dell'arte contemporanea “in„ e “con„ la natura„ ed esso è stato tenuto alla città universitaria di TECOMAH, università de Parigi degli studi ambientali.

Oggi, invece, ho scoperto circa un'esposizione che si è conclusa appena qui in Italia e che era una collezione di lavoro migliore del Lucy & del Jorg Orta in questi ultimi cinque anni. Jorg e Lucy sono due artisti dall'Argentina e dal Regno Unito che ora vivono a Parigi. La loro ultima accumulazione gira intorno all'ANTARTIDE, che è inoltre il nome della loro esposizione al capannone Bicocca a Milano.

La maggior parte dell'illustrazione è stata trasportata letteralmente dal palo del sud in Italia. L'esposizione era multi-layered, presentando le apparecchiature in vivo di sopravvivenza (dalle unità e dai paracadute mobili di intervento ai corredi medici) significate per incitarli a riflettere sul vastness di geografia e sullo symbolism e sulla semantica di riscaldamento globale. Gli artisti vedono l'Antartide come l'ultima terra di frontiera, una nessuno terra, un collegamento libero fra il nostro passato ed il nostro futuro. L'Antartide, come precisano giustamente, è la terra in cui il potenziale e la minaccia vengono a contatto di. Chiaramente, il allegory è che cosa accompagna tutta la loro lavoro, come il villaggio antartico (2007), collezione di tende mutli-colorate e multinazionali, rappresenta il la cosa migliore. Il movimento di Ortas dal poetic al pragmatico con facilità grande, usando i materiali che presentano le visioni un po'dystopic del futuro di humankind. La loro interpretazione visiva di riscaldamento globale segue il tema del loro lavoro dei cinque anni scorsi, uno che ha studiato la mobilità di molti sensi, rapporti sociali e il sustainability interseca con a vicenda.

Per più qualità di Orta: http://www.studio-orta.com/

un'altra scoperta casuale, trovata quando googling il Ortas, lo conduce a questo blog: Facciamo l'arte dei soldi non. Potete ignorare tutti gli annunci di Chevy e saltare direttamente al loro archivio verde, definitivamente degno lettura. Le relative pagine li prendono “da Biopiracy: nuovo colonialismo ", in Antartide con il Ortas ancora, ad arte di Greenwashing, a Londra, a Budapest ed a più! Aggiunga a quello si collega e risorse e cadrete rapidamente nell'amore con questo blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

altri collegamenti:

Ilkka Haslo (in particolare, recommed il suoi ripristino e museo della serie della natura)
nobile

del Tim e di http://ilkka.halso.net/ & Sue Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[foto accredita: L'Antartide, dimora della cupola. c: gli artisti.]

E-kunst: Klima- (oder Aktivist) kunst.
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Kunst und ich nicht immer erhalten entlang. Es ist hart, kunst, die mit wirklich mir, mitschwingt kunst zu finden, die ich in mich engagieren kann. Die meiste kunst, vornehmlich moderne kunst, ist für mich zu pedantisch und überflüssig. Kürzlich obwohl, ich nach einem fast unsichtbaren dennoch staunch Genren gestolpert habe (Aktivist kunst oder Klimakunst, wenn Sie bevorzugen), daß mich bildet, prüfen Sie Rolle der kunst in der Gesellschaft nach. Die Entdeckung der neuen Künstler, die bewußt oder unconsciously- dieser Gruppe ist immer beiläufig gehören, aber unfailingly trösten und anregen. Als ich zuerst in Liebe mit Ilkka Haslos Arbeit es Filz wie eine lokalisierte Ausdehnung, aber eine fiel, die mich schnell feststellen ließ, daß „Ekunst“' s Zukunft nur gerechter Anfang war. Dieses Gefühl wurde bestätigt, als ich über Tim Adligen und Sue Webster herausfand, und jetzt gut jetzt betrachte mich ich glücklich, zwei weitere Künstler an weniger als einem Sommer entdeckt zu haben.

In Paris hatte ich die Wahrscheinlichkeit, einige der besten Klimaarbeiten von auf der ganzen Erde zu sehen. Die Ausstellung wurde „Les Environnmentales genannt: - 5. Biennale der zeitgenössischen kunst „“ und „mit“ in Natur“ und in ihm wurde am TECOMAH Campus, Hochschule Paris von Klimastudien gehalten.

Heute stattdessen fand ich über eine Ausstellung heraus, die gerade hier in Italien beendeten und die eine Ansammlung Jorg u. Lucy Ortas beste Arbeit über letzten fünf Jahre war. Jorg und Lucy sind zwei Künstler von Argentinien und von Großbritannien, die jetzt in Paris wohnen. Ihre neueste Ansammlung rotiert um die Antarktis, die auch der Name ihrer Ausstellung am Hangar Bicocca in Mailand ist.

Die meisten der Gestaltungsarbeit wurde buchstäblich vom Südpol nach Italien transportiert. Die Ausstellung war ein vielschichtiges und stellte die real-life überleben Ausrüstungen (von den beweglichen Intervention Maßeinheiten und den Fallschirmen zu den medizinischen Installationssätzen) bedeutet, um uns uns reflektieren zu lassen auf dem vastness von Geographie und auf dem Symbolismus und der Semantik des globalen Wärmens dar. Die Künstler sehen Antarktik als das letzte Grenzland, niemand Land, eine freie Verbindung zwischen unserer Vergangenheit und unserer Zukunft. Antarktik, wie sie mit Recht unterstreichen, ist das Land, in dem Potential und Drohung treffen. Offenbar ist Allegorie was die ganze ihre von, als das antarktische Dorf (2007), von Ansammlung mutli-farbige und multinationale Zelte begleitet, darstellt das beste. Die Ortas Bewegung vom poetischen zum pragmatischen mit großer Mühelosigkeit mit Materialien, die etwas dystopic Anblicke der Zukunft der Menschheit darstellen. Ihre Sichtdeutung des globalen Wärmens folgt dem Thema ihrer Arbeit von letzten fünf Jahre, eine, die die viele Weisen Mobilität, Sozialrelationen studierte und sustainability mit einander schneiden.

Für mehr Orta Güte: http://www.studio-orta.com/

eine andere beiläufige Entdeckung, gefunden wann, das Ortas googling, führen mich zu diesem blog: Wir bilden Geld-nicht kunst. Sie können alles Chevy ADS ignorieren und direkt zu ihrem grünen Archiv, definitiv wert Messwert überspringen. Seine Seiten nehmen uns von „Biopiracy: der neue Kolonialismus ", nach Antarktik mit dem Ortas wieder, zur kunst von Greenwashing, zu London, zu Budapest und zu mehr! Fügen Sie dem verbindet hinzu und Betriebsmittel und verlieben Sie schnell in dieses blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

andere Verbindungen:

Ilkka Haslo (insbesondere, recommed ich seine Wiederherstellung und Museum der Natur-Reihe),
http://ilkka.halso.net/

und Tim Adliger u. Sue Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[Foto schreibt gut: Antarktik, Haube-Wohnung. c: die Künstler.]

E-art: Arte ambiental (ou activista).
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
A arte e eu não começamos sempre longitudinalmente. É duro encontrar a arte que resonates realmente com mim, arte que eu posso acoplar com. A maioria de arte, arte notàvelmente moderna, é demasiado pedantic e redundante para mim. Ultimamente, embora, eu tropecei em cima de um genre quase invisível contudo staunch (arte da activista, ou arte ambiental, se você preferir) que me está fazendo reconsider o papel da arte na sociedade. A descoberta dos artistas novos que consciously ou o unconsciously- pertence a este grupo é sempre ocasional mas unfailingly de comforting e de estimular. Quando eu caí primeiramente no amor com trabalho de Ilkka Haslo ele feltro como uma incidência isolada, mas em um que me fêz rapidamente realizar que a “e-arte”' futuro de s era somente começo justo. Este sentimento foi confirmado quando eu encontrei para fora sobre o nobre de Tim e a Sue Webster, e agora, bem, agora eu considero-me myself afortunado ter descoberto dois mais artistas em menos de um verão.

Em Paris, eu tive a possibilidade ver alguns dos mais melhores trabalhos ambientais de pelo mundo inteiro. A exibição foi chamada “Les Environnmentales: - 5o Biennale da arte Contemporary “” e “com” em natureza” e nele foi prendido no Campus de TECOMAH, faculdade de Paris de estudos ambientais.

Hoje, instead, eu encontrei para fora sobre uma exibição que terminassem apenas aqui em Italy, e que fosse uma coleção do mais melhor trabalho de Jorg & de Lucy Orta sobre os cinco anos passados. Jorg e Lucy são dois artistas de Argentina e do Reino Unido que vivem agora em Paris. Sua coleção mais atrasada revolve em torno do Antarctic, que é também o nome de sua exibição no hangar Bicocca em Milan.

A maioria da arte -final foi transportada literalmente do pólo sul a Italy. A exibição era multi-layered, apresentando os equipamentos real-life da sobrevivência (das unidades e dos pára-quedas móveis da intervenção aos jogos médicos) significados fazer-nos refletir no vastness da geografia e no simbolismo e na semântica de aquecer-se global. Os artistas vêem o Antarctica como a última terra da fronteira, uma ninguém a terra, uma ligação desobstruída entre nosso passado e nosso futuro. O Antarctica, como indicam direita, é a terra onde o potencial e a ameaça se encontram com. Claramente, o allegory é o que acompanha toda seu trabalho, como a vila Antarctic (2007), coleção de barracas mutli-coloridas e multinacionais, representa o mais melhor. O movimento de Ortas do poético ao pragmatic com facilidade grande, usando os materiais que apresentam visões ligeiramente dystopic do futuro do humankind. Sua interpretação visual de aquecer-se global segue o tema de seu trabalho dos cinco anos passados, um que estudou a mobilidade de muitas maneiras, relações sociais e o sustainability se cruza um com o otro.

Para mais goodness de Orta: http://www.studio-orta.com/

uma outra descoberta ocasional, encontrada quando googling o Ortas, conduz-me a este blog: Nós fazemos a arte do dinheiro não. Você pode ignorar todos os anúncios de Chevy e saltar diretamente a seu arquivo verde, definitivamente worth a leitura. Suas páginas fazem exame de nos de “Biopiracy: o Colonialism novo ", ao Antarctica com o Ortas outra vez, à arte de Greenwashing, a Londres, a Budapest e a mais! Adicione a isso liga e recursos e você cairá rapidamente no amor com este blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

outras ligações:

Ilkka Haslo (no detalhe, eu recommed seus restauração e museu da série da natureza)
nobre

de http://ilkka.halso.net/ e de Tim & Sue Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[a foto credita: Antarctica, moradia da abóbada. c: os artistas.]

E-konst: Miljö- (eller aktivist) konst.
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Konst och jag får inte alltid along. Det är hårt att finna konst, som genljuder egentligen med mig, konst som jag kan koppla in med. Mest konst, notably modern konst, är för pedantisk och överflödig för mig. Sent fast, jag har snubblat på en nästan osynlig yet pålitlig genre (omprövar aktivistkonst eller miljö- konst, om du föredrar) att är danande mig, konsts roll i samhälle. Upptäckten av nya konstnärer, som medvetet eller unconsciously- tillhörde denna grupp är alltid tillfällig, men unfailingly att trösta och stimulering. När jag avverkar först förälskat med Ilkka Haslos arbete, klädde med filt det något liknande en isolerad förekomst, men en som gjorde snabbt mig att realisera att ”e-konst”' s-framtid var endast rättvis början. Denna känsla bekräftades då I som ut fanns om den Tim adelsmannen och, stämm Webster, och nu, väl, nu betraktar jag jag själv lyckligt för att ha upptäckt två mer konstnärer i mer mindre än en sommar.

I Paris hade jag riskera som ser några av de bäst miljö- arbetena från all över världen. Utställningen kallades ”Les Environnmentales: - 5th Biennale av samtida konst ”i” och ”med” naturen” och den rymdes på TECOMAH-universitetsområdet, Pariss högskola av miljö- studier.

I dag i stället, grundar I ut om en utställning som avslutade precis här i Italien, och som var en samling av Jorg & Lucy Ortas bäst arbete över de förgångna fem åren. Jorg och Lucy är två konstnärer från Argentina och UKEN som bor nu i Paris. Deras senaste samling kretsar runt om antarcticen, som är också det känt av deras utställning på hangaren Bicocca i Milan.

Mest av konstverk transporterades formligen från den södra Polen till Italien. Utställningen var multi-layered och att framlägga real-life överlevnadutrustningar (från mobila ingripandeenheter och hoppa fallskärm till medicinska satser) som betyds för att göra oss att reflektera på vidsträcktheten av geografi och på symbolismen och semanticsen av global warming. Konstnärerna ser Antarktis, som det sist gränslandet, inget landet, en frikänd anknyter mellan vår förflutna och vår framtid. Antarktis, som de pekar höger ut, är landet var den potentiell och hotmeeten. Klart är allegorin vad medföljer all deras arbete, som den Antarctic byn (2007), en samling av mutli-färgade och multinationella tents, föreställer det bäst. Den Ortas flyttningen från det poetiskt till det pragmatiskt med store lindrar, genom att använda material som framlägger litet dystopic visioner av framtiden av humankind. Deras visuellt hjälpmedeltolkning av global warming följer temat av deras arbete av de förgångna fem åren, ett som utstuderat rörligheten för många väg, den sociala förbindelsen och sustainabilityen skär med varje annat.

För mer Orta godhet: http://www.studio-orta.com/

en annan tillfällig upptäckt som finnas, när den googling Ortasen, leder mig till denna blog: Vi gör konst för pengar inte. Du kan ignorera alla Chevy annonser, och att hoppa over direkt till deras gräsplan arkivera, bestämt läsvärt. Dess sidor tar oss från ”Biopiracy: den nya kolonialismen ", till Antarktis med Ortasen igen, till konsten av Greenwashing, till London, Budapest och mer! Tillfoga till det anknyter, och resurser och ska du snabbt nedgången som var förälskad med denna blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

annan anknyter:

Ilkka Haslo (i synnerhet, jag recommed hans återställande och museum av naturserien),
http://ilkka.halso.net/

och den Tim adelsmannen & stämm Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[fotoet krediterar: Antarktis kupolboning. c: konstnärerna.]

E-искусствоо: Относящое к окружающей среде (или актуарий) искусствоо.
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Искусствоо и я всегда не получаем вперед. Трудно найти искусствоо реально resonates с мной, искусствоо, котор я могу включить с. Большинств искусствоо, знатно самомоднейшее искусствоо, слишком pedantic и резервно для меня. Последн, хотя, я спотыкался на почти незримом но staunch genre (искусствое актуария, или относящом к окружающей среде искусствое, если вы предпочитаете), то что делает меня пересмотрите роль искусствоа в обществе. Открытие новых художников сознательно или unconsciously- принадлежит к этой группе всегда вскользь но unfailingly утешать и стимулировать. Когда я сперва упал в влюбленность с работой Ilkka Haslo оно войлок как изолированное падение, но одно которое быстро сделало меня осуществить что «e-искусствоом»' будущим s было только справедливое начало. Это ощупывание было подтвержено когда я нашел вне о Noble Тим и Сью Webster, и теперь, наилучшим образом, теперь я учитываю, что удачливейше открывает 2 больше художников в меньш чем одном лете.

В Paris, я имел шанс увидеть некоторые из самых лучших относящих к окружающей среде работ от во всем мире. Экспонат был вызван «Les Environnmentales: - 5-ое Biennale современного искусствоа «в» и «с» природой» и им держалось на Campus TECOMAH, коллеже Paris исследования окружающей среды.

Сегодня, вместо, я нашел вне о экспонатом который как раз закончились здесь в Италии, и который было собрание работы Jorg & Люси Orta самой лучшей над прошлыми 5 летами. Jorg и Люси 2 художника от Аргентины и Великобритании теперь живут в Paris. Их самое последнее собрание вращается вокруг Antarctic, который будет также именем их экспоната на ангаре Bicocca в милане.

Большой часть из artwork буквальн была транспортирована от южного Pole к Италии. Экспонат был multi-layered одним, представляющ real-life оборудования выживания (от передвижных блоков и парашютов интервенции к медицинским наборам) намереваемые сделать нас отразить на vastness землеведения и на символизме и семантике глобальный греть. Художники видят Антарктику как последняя земля frontier, никто земля, ясное соединение между нашим прошлым и нашим будущим. Антарктика, по мере того как они право point out, будет землей где потенциал и угроза встречают. Ясно, иносказание сопровождает все из их работы, как приантарктическое село (2007), собрания mutli-покрашенных и многонациональных шатров, представляет самое лучшее. Движение Ortas от поэтического к прагматическому с большой легкостью, использующ материалы которые представляют небольш dystopic картины будущего humankind. Их визуально толкование глобальный греть следует за темой их работы прошлых 5 лет, одного который изучил удобоподвижность много дорог, социальные взаимоотношения и sustainability пересекает друг с другом.

Для больше goodness Orta: http://www.studio-orta.com/

другое вскользь открытие, найденное googling Ortas, водит меня к этому blog: Мы делаем искусствоо деньг не. Вы можете проигнорировать все объявления Chevy и прыгнуть сразу к их зеленому архивохранилищу, определенно worth чтение. Свои страницы принимают нас от «Biopiracy: новый колониализм ", к Антарктике с Ortas снова, к искусствоу Greenwashing, к лондону, Budapest и больше! Добавьте к тому соединяет и ресурсы и вы быстро упадете в влюбленность с этим blog!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

другие соединения:

Ilkka Haslo (в частности, я recommed его восстановление и музей серии природы)
Noble

http://ilkka.halso.net/ и Тим & Сью Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[фотоий чредитует: Антарктика, жилище купола. c: художники.]

E-kunst: Milieu (of Activist) Art.
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Kunst en ik boek niet altijd vooruitgang. Het is moeilijk om kunst te vinden die werkelijk met me resoneert, kunst ik kan in dienst nemen met. De meeste kunst, in het bijzonder moderne kunst, is te pedantic en overtollig voor me. Onlangs, niettemin, ben ik op een bijna onzichtbaar maar toch staunch genre gestruikeld (activistenkunst, of milieukunst, als u) verkiest die me maken de rol van de kunst in de maatschappij opnieuw in overweging nemen. De ontdekking van nieuwe kunstenaars die bewust of behoort unconsciously- tot deze groep is altijd toevallig maar unfailingly troostend en bevorderend. Toen I eerst in liefde met het werk viel van Ilkka Haslo's voelde het als een geïsoleerdeo weerslag, maar die me snel maakten realiseren dat „e-kunst“' s de toekomst slechts enkel begon. Dit gevoel werd bevestigd toen ik over Edele Tim te weten kwam en Webster vervolg, en nu, goed, me nu beschouw ik als gelukkig om twee meer kunstenaars in de minder dan één zomer ontdekt te hebben.

In Parijs, had ik de kans om enkele beste milieuwerken aan overal ter wereld te merken. Het tentoongestelde voorwerp werd genoemd „Les Environnmentales: - 5de Biennale van Eigentijdse Kunst „in“ en „met“ Aard werd“ en het gehouden bij de TECOMAH Campus, de universiteit van Parijs van milieustudies.

Vandaag, in plaats daarvan, kwam ik over een tentoongesteld voorwerp te weten dat enkel hier in Italië beëindigde, en dat een inzameling van het beste werk van Jorg & van Lucy Orta in de loop van de afgelopen vijf jaar was. Jorg en Lucy zijn twee kunstenaars van Argentinië en het UK die nu in Parijs leven. Hun recentste inzameling draait rond de Zuidpool, die ook de naam van hun tentoongesteld voorwerp bij de Hangaar Bicocca in Milaan is.

Het grootste deel van het kunstwerk werd letterlijk vervoerd van de Pool van het Zuiden aan Italië. Het tentoongestelde voorwerp was multi-layered, die echt overlevingsmateriaal (van mobiele interventieeenheden en valschermen aan medische uitrustingen) voorstelt dat moet om ons maken de uitgestrektheid van aardrijkskunde en symbolism en de semantiek overdenken van het globale verwarmen. De kunstenaars zien Antarctica als laatste grensland, niemand land, duidelijk verband tussen ons verleden en onze toekomst. Antarctica, zoals zij terecht op wijzen, is het land waar het Potentieel en de Bedreiging samenkomen. Duidelijk, is de allegorie wat elk van hun werk begeleidt, aangezien het Antarctische Dorp (2007), een inzameling van mutli-gekleurde en multinationale tenten, het beste vertegenwoordigen. De beweging Ortas van poetic aan pragmatisch met groot gemak, dat materialen gebruikt die lichtjes dystopic visies van de toekomst van mensdom voorstellen. Hun visuele interpretatie van het globale verwarmen volgt het thema van hun werk van de afgelopen vijf jaar, die de vele manierenmobiliteit bestudeerde, snijden de sociale relaties en de duurzaamheid met elkaar.

Voor meer goedheid Orta: http://www.studio-orta.com/

Een andere toevallige ontdekking, vond toen het googling van Ortas, leidt me tot dit blog: Wij maken het Art. van het Geld niet. U kunt alle advertenties negeren Chevy en rechtstreeks aan hun Groen archief, absoluut waard lezing overslaan. Zijn pagina's nemen ons uit „Biopiracy: het nieuwe Kolonialisme ", aan Antarctica met Ortas opnieuw, aan de kunst van Greenwashing, aan Londen, Boedapest en meer! Voeg aan die verbindingen en middelen toe en zult u snel in liefde met dit blog vallen!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

Andere verbindingen:

Ilkka Haslo (in het bijzonder, recommed ik zijn Restauratie en Museum van de reeks van de Aard)
Edel

http://ilkka.halso.net/ en Tim & vervolgt Webster
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[de kredieten van de Foto: Antarctica, de Woning van de Koepel. c: de kunstenaars.]

[إ-رت]: بيئيّة (أو نشط) فن.
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
يحصل فن وأنا لا دائما جانبا. هو يستعصي أن يجد فن أنّ حقّا يرنّ مع ي, فن أنا يستطيع شبكت مع. كثير فن, فن حديثة خصوصا, أيضا [بدنتيك] وفائضة ل ي. يجعلني حديثا [, ثوو], أنا قد تعثّرت على تقريبا خفيّة مع ذلك نوع مسيكة (نشط فن, أو فن بيئيّة, إن أنت تفضّل) أنّ أعدت فن دور في مجتمعة. الإكتشاف من فنون جديدة [وهو-] عمدا أو [أونكنسكيووسل-] ينتسب إلى هذا مجموعة يكون دائما عرضيّة غير أنّ بشكل ثابت يواسي ويحثّ. عندما [فلّ] أنا أولى في حالة حبّ مع [إيلكّا] [هسلو] عمل هو لباد مثل يعزل حدوث, غير أنّ واحدة أنّ سريعا جعلني حقّقت أنّ "[إ-رت]"' [س] مستقبل كان فقط بداية صحيحة. أكّدت هذا إحساس كان عندما أنا أسّست خارجا حول تيم نبيلة و [سو] [وبستر], والآن, جيّدا, الآن أنا أعتبربنفسي محظوظة أن يتلقّى اكتشفت اثنان كثير فنانات في أقلّ من واحدة فصل صيف.

في باريس, تلقّى أنا الفرصة أن يرى بعض من الأعمال جيّدة بيئيّة من [ألّ وفر ث وورلد]. دعات المعرض كان "[لس] [إنفيرونّمنتلس]: - [5ث] أمسكت [بينّل] من فنّ معاصرة "في" و" مع" طبيعة" وهو كان في ال [تكمه] حرم جامعيّ, باريس كلية من دراسات بيئيّة.

اليوم, بدلا من ذلك, أسّس أنا خارجا حول معرض أنّ فقط أنهى هنا في إيطاليا, وأنّ كان تجميع من [جورغ] & [لوسي] [أرتا] عمل جيّدة على السنون [بست فيف]. [جورغ] و [لوسي] اثنان فنون من أرجنتين وال [أوك] الذي الآن يعيش في باريس. يدور تجميعهم متأخّرة حول القطبيّ شماليّ, أيّ يكون أيضا الاسم من معرضهم في الحظيرة [بيككّا] في ميلان.

نقلت أكثر من العمل فنّيّ كان حرفيّا من [بول] جنوبيّة إلى إيطاليا. كان المعرض [مولتي-لرد] واحدة, يقدّم واقعيّة بقاء تجهيزات (من متحرّكة تدخل وحدات ومظلّة هبوط إلى عدد طبيّة) يعنى أن يجعلنا عكست على ال [فستنسّ] الجغرافيا وعلى الرمزية وعلم دلالة من شاملة يسخّن. يرى الفنانات أنتاركتيكا كالمتأخّرة حد أرض, [نوبود'س] أرض, خطوة واضحة بين ماضنا ومستقبلنا. أنتاركتيكا, بما أنّ هم بحقّ يشيرون, الأرض حيث إحتمال وتهديد يلتقي. بوضوح, ترميز ماذا يرافق كلّ من عملهم, كالقرية قطبيّة (2007), تجميع من [موتلي-كلورد] وخيم [مولتي-نأيشنل], يمثّل الجيّدة. [أرتس] حركة من الشاعريّ إلى العمليّة مع سهولة عظيمة, يستعمل [متريلس] أنّ يقدّم رؤيات [دستوبيك] قليلا من المستقبل الجنس بشريّ. يتبع تفسيرهم بصريّة من شاملة يسخّن الموضوع من عملهم من ال [بست فيف ر], واحدة أنّ درس ال كثير طرق حركية, علاقات اجتماعيّة و [سوستينبيليتي] يتقاطع مع بعضهم بعضا.

ل كثير [أرتا] جودة: يقودني http://www.studio-orta.com/

آخر إكتشاف عرضيّة, يؤسّس عندما [غوغلينغ] [أرتس], إلى هذا [بلوغ]: نحن نجعل مال لا فن. أنت يستطيع تجاهلت [ألّ ث] [شفي] [أد] وتخطّيت مباشرة إلى محفوظهم خضراء, بالتّأكيد يساوي قراءة. يأخذنا صفحاته من "[بيوبيرسي]: الاستعمار جديدة ", إلى أنتاركتيكا مع [أرتس] ثانية, إلى الفن [غرينوشينغ], إلى لندن, بودابست وأكثر! أضفت إلى أنّ يقترن وموردات وال سيسقط أنت سريعا في حالة حبّ مع هذا [بلوغ]!

http://www.we-make-money-not-art.com/archives/green

أخرى خطوات:

[إيلكّا] [هسلو] ([إين برتيكلر], [ركمّد] أنا ه تجديد ومتحف من طبيعة [سري])
http://ilkka.halso.net/

وتيم نبيلة & [سو] [وبستر]
http://thinkorthwim.com/2007/09/21/tim-noble-and-sue-webster/

[صورة يمنح: أنتاركتيكا, قبة مسكن. [ك]: الفنانات.]

Giornata intensa, piena di stimoli e sicuramente arrichente quella di oggi. E’ in iniziata con una sveglia decisamente troppo sul presto (da brava europea continentale mi ero totalmente dimenticata dell’ora di “fuso orario” dell’Inghilterra, e quindi mi sono allegramente lasciata svegliare alle 5.30 del mattino.) E’ proseguita a pieno ritmo con il tragitto verso lo Scottish Exhibition and Conference Centre (SECC), dove Janet Jobson ci ha dato il benvenuto durante la prima sessione plenaria della giornata. Un armata di ragazzi determinati ed entusiasti si sono riuniti nella sala del SECC, cuscino firmato CIVICUS in mano, seduti per terra pronti a divorare ogni stimolo e andettoto che gli veniva presentato. Tra questi ragazzi c’ero anche io, che ho passato il resto della giornata a confrontarmi con sessioni di scambio di prospettive, opinioni ed escercizi di comunicazione incentrati su quattro temi: la poverta’, la salute, il cambiamento climatico e le disuquaglianze.

Durante il corso della prima seduti i ragazzi del mio gruppo, il gruppo verde, hanno parlato di poverta’ usando il metodo “Margolis Wheel”, noto anche come “speed dating.” In pratica, quattro sedie sono disposte in un cerchio, con altre quattro sedie che vanno tutte intorno al primo cerchio. Gruppi di due ragazzi si ritrovano quindi faccia a faccia, la persona seduta nel primo cerchio risponde alle domande della persona seduta nel cerchio esteriore. Ogni quattro minuti ci si sposta giu’ di una sedia, cosi da poter parlare con con piu’ persone possibile. Alla fine, quelli all’interno del cerchio cedono il posto a quelli del cerchio esteriore e il giro si ripete, solo che questa volta chi e’ stato all’interno invece di ripsondere alle domande le deve fare... e quindi ascolatre. E cosi’ facendo ho avuto occasione di parlare dei vari tipi di poverta’ che esistono oggi in Italia con 4 ragazzi, mentre un ragazzo argentino mi ha parlato della poverta’ degli agricoltori del suo paese, cittadini che si vedono strappare sempre piu’ terreni coltivabili dalle piantagioni di soia e che sono in preda ad un sistema di tasse che punisce i cittadini locali e fa rallentare l’economia. Ho chiesto a una ragazza indiana quale pensa sia il problema piu’ importante legato alla poverta’ nel suo paese e mi sono sentita rispondere “la sovrapopolazione”, sopratutto per via del fatto che in India avere figlie femmine e’ considerato un handicap e quindi spesso le famiglie continuano a concepire fino a che non hanno un figlio maschio. Con un ragazzo macedone abbiamo parlato della lotta alla corruzione dei pubblici ufficiali, e con una ragazza africana ho parlato di AIDS. E quando ci hanno chiesto di condividere i nostri pensieri sulla prima sessione di scambio, mi sono ritorvata col microfono in mano a palrare del bisogno di ritagliare spazi in societa’ che non ci limitino ad essere solo cittadini-consumatori, al rifiuto che dovrebbe accompagnare ogni cittadino (giovane ed adulto) di lasciare alle grandi lobby la possibilita’ di ridurre il nostro ruolo in societa’ a un passivo acquisto di una t-shirt per mettere fine alla poverta’.

Durante la pausa caffe, Jared mi e’ venuto a parlare per dirmi che aveva apprezzato il mio intervento e insieme ci siamo messi a parlare di corporate social responsibility e di cittadinznaza attiva. Il che ci ha portato dritti alla seconda sessione, questa volta incentrata sul tema della salute. Qui, abbiamo usato il metodo Open Space Technology, lo stesso che avevo gia’ sperimentanto ad Urbino per parlare (io, Jared, e Chris) del ruolo delle coprorations nel settore della sanita’ pubblica. In particolare, ci siamo chiesti cosa dovremmo pensare di una societa’ che acconsente alla privatizzazione del settore dell'assistenza sanitaria (in particolare, quali valori promuove una societa' del genere?) E, ancora piu’ importante per me, abbiamo discusso di cosa ci lascia accettare il fatto che le case farmaceutiche, che hanno cosi tanto potere su di noi, siano entita’ cosi poco trasparenti e democratiche. Per esempio, perche’ i soldi per una nuova cura vengono investiti solo se la cura stessa puo’ garantire futuri profitti?

Per la terza sessione, invece, abbiamo usato il metodo “teatrale” di interpretazione e scambio di ruoli. Riuniti in gruppi di quattro, uno ad uno abbiamo giocato tutti a fare: l’attivista, l’ostacolo, l’obiettivo finale e il testimone. Usando questo metodo, io e 3 ragazze abbiamo parlato di eguaglianza. Abbiamo discusso del bisogno di rendere i giovani parte dei sistemi decisonali globali, di capire le tensioni che esistono tra “bianchi” e “neri”, tra uomini e donne, tra ricchi e poveri. Cosi’ facendo, abbiamo riflettuto suglli strumenti che possiamo usare in situazioni di conflitto e abbiamo cercato di concentrarci sugli obiettivi, non sugli ostacoli. Durante il corso di questa sessione i facilitatori ci hanno chiesto di ricordare questa frase del Che Guevara: “Siamo noi i realisti. Noi che sognamo l’impossibile.” E cosi’ e’ stato.

A fine giornata siamo finalmente arrivati alla sessione che io personalmente stavo aspettando dalla mattina: il cambiamento climatico. Il modello che abbiamo usato per questa sessione ci ha spinto a pensare al potere- ai tipi diversi di potere positivo (people power, power within ecc.) e ai vari tipi di potere che entrano in gioco in situazioni legate alla politica ambientale. Io e il mio gruppo abbiamo discusso di rifugiati ambientali, e di come ci sia bisogno che vengano riconosciuti come veri e propri rifugiati dalle istituzioni internazioanli.

La giornata l’abbiamo conclusa durante la seconda sessione plenaria- abbiamo parlato dell’importanza della partecipazione, ma di come sia importante condividere il nostro potere, per non abusare dell’aspetto “trendy” della partecipazione. Abbiamo parlato del bisogno impellente di cambiare in modo radicale le nostre societa’, invece di dipendere da soluzioni troppo tecnocratiche. Abbiamo parlato della geografia come fattore che puo’ decidere i destini di intere popolazioni, ora che affrontiamo tre delle piu’ grandi crisi di tutta l’umanita’: la crisi del cibo, del petrolio e del cambiamento climatico. Sicuramente tutto questo e' stato qualcosa a cui pensare nei prossimi giorni e nel corso del nostro cammino verso un mondo dove ci sara' piu' giustizia sociale per tutti.